دیوید ساکس در گفتگو با بلومبرگ تایید کرد که پس از پایان دوره کوتاه به عنوان کارمند ویژه، اکنون به عنوان رئیس مشترک شورای مشاوران علم و فناوری رئیس جمهور (PCAST) فعالیت خواهد کرد. این جابه جایی در ساختار قدرت در حالی رخ می دهد که موضوعاتی همچون موضع ساکس درباره ایران و دیدگاه های او پیرامون سیاست خارجی، سایه ای بر نقش جدید تکنولوژیک او انداخته است.
تحولات جدید و موضع ساکس درباره ایران
اون در یک مصاحبه ویدئویی به بلومبرگ گفت: «فکر می کنم با حرکت به سمت ریاست مشترک PCAST، حالا می تونم نه فقط درباره هوش مصنوعی، بلکه درباره طیف گسترده تری از موضوعات تکنولوژی توصیه بدم. پس بله، از این به بعد این جوری مشارکت خواهم داشت.»
در عمل این یعنی ساکس نسبت به اوایل شروع دور دوم دولت ترامپ، از مرکز قدرت در واشینگتن خیلی دورتر می شه. سکس به عنوان «تزار هوش مصنوعی»، ارتباط مستقیمی با ترامپ داشت و در شکل گیری سیاست ها نقش ایفا می کرد. اما PCAST یک نهاد مشورتی فدراله؛ یعنی با اینکه مسائل رو بررسی می کنه، گزارش می ده و توصیه ها رو به مقامات بالاتر می فرسته، اما خودش سیاست گذاری نمی کنه. این تغییر جایگاه ممکن است بر چگونگی ابراز موضع ساکس درباره ایران در آینده تاثیر بگذارد.
این شورا به شکل های مختلف از زمان فرانکلین روزولت وجود داشته، اما ساکس به بلومبرگ تاکید کرد که این دوره خاص، «پرستاره ترین گروهی» هست که تا به حال دور هم جمع شدن؛ 15 عضو اولیه شامل افرادی مثل جن سن هوانگ از انویدیا (که راهکار شبکه هوش مصنوعی انویدیا را به موفقیتی عظیم رسانده است)، مارک زاکربرگ از متا، لری الیسون از اوراکل، سرگی برین هم بنیان گذار گوگل، مارک اندریسن، لیسا سو از AMD و مایکل دل هستن.
ساکس به بلومبرگ گفت که شورا به موضوعاتی مثل هوش مصنوعی، نیمه هادی های پیشرفته، محاسبات کوانتومی و انرژی هسته ای می پردازه و در کوتاه مدت، تمرکزش روی پیشبرد چارچوب ملی هوش مصنوعی ترامپ خواهد بود. هدف این چارچوب اینه که جایگزین قوانین متناقض ایالتی بشه که ساکس اون ها رو یک «کلاف سردرگم» توصیف کرده. اون گفت: «الان 50 ایالت مختلف دارن این حوزه رو به 50 روش متفاوت مدیریت می کنن و این باعث شده مجموعه ای از مقررات به وجود بیاد که کار رو برای نوآوران ما سخت کرده.» این رویکرد تکنولوژی محور، متفاوت از دغدغه های او درباره موضع ساکس درباره ایران است.
چیزی که ساکس مستقیما بهش اشاره نکرد این بود که چرا این جابه جایی همین الان داره اتفاق می افته. اوایل همین ماه، او در پادکست «All In» علنا از دولت خواست راهی برای خروج از جنگ تحت حمایت آمریکا با ایران پیدا کنه. این اظهارنظر، بار دیگر بحث درباره موضع ساکس درباره ایران را داغ کرد. اون با بررسی مجموعه ای از سناریوهای بدتر شونده خواستار یک راه خروج محترمانه شد. ترامپ در پاسخ به خبرنگارها گفت که ساکس درباره جنگ باهاش صحبتی نکرده. این نشان می دهد که موضع ساکس درباره ایران، حتی اگر شخصی باشد، قابل توجه است.
وقتی بلومبرگ درباره این پادکست پرسید، ساکس تاکید کرد: «من توی تیم سیاست خارجی یا تیم امنیت ملی نیستم.» اون اضافه کرد که نظراتش دیدگاه شخصی خودش بوده، نه یک موضع رسمی. این شفاف سازی، اهمیت درک موضع ساکس درباره ایران را از جنبه های مختلف روشن می کند.
تاثیر تغییر نقش ساکس بر بحث های پیرامون موضع ساکس درباره ایران
با وجود همه اسم های بزرگی که ساکس به PCAST آورده، سابقه ی این شورا نشان می دهد که نفوذ آن در دولت های مختلف متفاوت بوده است. به نظر می رسه نسخه دولت اوباما پرکارترین بوده، در حالی که شورای دور اول ترامپ اثر خاصی نگذاشت. اما PCAST فعلی کلا فرق می کنه و تقریبا به طور کامل از مدیران ارشد شرکت های بزرگ تشکیل شده است.
حالا ساکس دوباره به یکی از اون مدیران آزاد تبدیل شده و می تونه به زندگی اش به عنوان سرمایه گذار و کارآفرین بربرده. این چالش ها در کنار اظهارات اخیرش نشان می دهد که موضع ساکس درباره ایران و سایر مسائل ژئوپلیتیک، کماکان به عنوان بخشی از هویت سیاسی او در کنار فعالیت های اقتصادی اش مورد بحث خواهد بود.
تغییر جایگاه دیوید ساکس از یک نقش اجرایی در قلب سیاست های هوش مصنوعی به یک نهاد مشورتی، نشان دهنده مرز باریک میان تخصص فنی و ابراز عقاید سیاسی در واشینگتن است. اگرچه او اکنون تمرکز خود را بر یکپارچه سازی قوانین فناوری و همکاری با نوابغ سیلیکون ولی معطوف کرده، اما مواضع جنجالی اش در حوزه بین الملل همچنان بخش جدایی ناپذیری از تحلیل های پیرامون حضور او در دولت جدید خواهد بود.
David Sacks is done as AI czar here’s what he’s doing instead
