اپلیکیشن «ساندر» با تمرکز بر آشنایی واقعی حضوری و برگزاری رویدادهای زنده، به دنبال بازگرداندن اصالت و جادوی ملاقات های انسانی در مقابل یکنواختی پلتفرم های دیجیتال است.
مؤسس های «ساندر» (Sonder) دیگه نمی تونستن تحمل کنن که با یه پروفایل دیگه توی اپلیکیشن های دوستیابی روبرو بشن که توش یکی با اعتمادبه نفس کامل اعلام کرده جنجالی ترین نظرش اینه که آناناس روی پیتزا رو دوست داره. این کلافگی از عدم وجود یک آشنایی واقعی حضوری و عمق در ارتباطات نشات می گرفت.
مهدی حسن، یکی از مؤسس ها، به تک کرانچ گفت: «ما این کلافگی آدم ها رو از طریق تماس با کاربرها یا مصاحبه و این چیزها متوجه نشدیم. ما این رو از تجربه ی شخصی خودمون یاد گرفتیم؛ با خودمون گفتیم واقعا تهِ تهش همینه؟»
این مشاهده که اپلیکیشن های دوستیابی مثل یه ماشینِ شانسِ پُر از بدبختی هستن تقریبا به همون اندازه تکراری و لوس شده که توی اپلیکیشن «هینج» پز بدی که شخصیت سال 2006 (1385) مجله تایم بودی (همه مون بودیم!). برای همین حسن و سه تا از دوست هاش که همگی اواسط دهه بیست زندگی شون هستن، دست به کار شدن تا اپلیکیشنی بسازن که افتضاح نباشه.
چهار مؤسس ساکن لندن مهدی حسن، هلن سان، لنارد پرت و هانا کین با «ساندر»، دنبال ساختن اپلیکیشنی بودن که کمتر شبیه به فرم استخدام و بیشتر شبیه پینترست یا مای اسپیس باشه. (اون ها از مای اسپیس به عنوان منبع الهام یاد می کنن، با اینکه اون قدر جوون هستن که زمان اوجش رو یادشون نمیاد.)
هلن سان، یکی دیگه از مؤسس ها، به تک کرانچ گفت: «توی فرمت فعلی اپلیکیشن های دوستیابی، هدف این بود که موانع ورود کمتر بشه و دسترسی راحت تر بشه تا آدم های درون گرا بتونن راحت با بقیه آشنا بشن. این نیت ها در ابتدا خیلی خوب بودن، اما با توجه به مسیری که این اپلیکیشن ها طی کردن، فکر می کنم همه چیز خیلی یکنواخت شده و آدم ها به خاطر نبودِ اصالت، دچار فرسودگی شدن و به دنبال یک آشنایی واقعی حضوری هستند.»
سودای ساندر برای آشنایی واقعی حضوری
پروفایل های ساندر اصلا ساختار مشخصی ندارن و کاربرها رو تشویق می کنن چیزی شبیه به «مود بورد» (mood board) یا کولاژ دیجیتال بسازن. آدم ها می تونن توی اپلیکیشن با هم در ارتباط باشن، اما در کنارش می تونن توی رویدادهای حضوری و جالبِ ساندر هم شرکت کنن تا تجربه ای از آشنایی واقعی حضوری داشته باشند؛ چیزهایی مثل مسابقه «طراحی سریع»، «شب ارائه» یا «مسابقه مردان نمایشی» (واقعا وجود داره، قول می دم!).
از ساندر هم برای دوستی های معمولی و هم برای روابط عاطفی می شه استفاده کرد، که باعث می شه فرصت های آشنایی واقعی حضوری و رویدادهای حضوری ش کمتر ترسناک به نظر بیان؛ یعنی وارد فضایی نمی شی که همه توش دنبال شکار باشن!
سان گفت: «ما رویدادهای دوره ای داریم، چون خیلی خوبه که آدم های ثابت دوباره برمی گردن. این کار یه جورایی شبیه باشگاه های دویدنه؛ جایی که فرصت های تکرارشونده برای ملاقات با بقیه داری، اما این فشار روت نیست که حتما همون دفعه اولی که کسی رو می بینی، باید همه چیز خوب پیش بره.»
باشگاه های دویدن به یه پدیده برای تسهیل آشنایی واقعی حضوری و ملاقات های حضوری تبدیل شدن. انگیزه اش برای اون هایی که دنبال «بهره وری حداکثری» هستن اینه که حتی اگه با کسی آشنا نشی، حداقل ورزشت رو کردی. اما همه دویدن رو دوست ندارن، و همه هم وقتی جای عرق روی لباسشون معلومه، حس جذاب بودن ندارن.
حسن وسط حرف میاد و می گه: «من از دویدن متنفرم. همه که به باشگاه های دویدن علاقه ندارن… هلن به باشگاه های کتاب خوانی علاقه داره، اما اگه بهم پول هم بدی، من یکی پام رو توی باشگاه کتاب خوانی نمی ذارم.»
ساندر اولین استارتاپی نیست که متوجه شده آدم ها شاید دلشون بخواد تجربه ای از آشنایی واقعی حضوری داشته باشن. حتی تیندر، که از همه «اپلیکیشن تَر» هست، داره تجربه های حضوری رو راه می ندازه. اما کاربرها مشتاقن چیزهای جدید رو امتحان کنن. برای اپلیکیشن های دوستیابی، استارتاپ های نوپا می تونن از شناخته شده نبودن برندشون سود ببرن؛ رفتن به یه رویداد حضوریِ تیندر همون قدر جذابه که رفتن به اداره راهنمایی و رانندگی! در حالی که امتحان کردن یه چیز جدید، خیلی وسوسه کننده تره.
سان گفت: «فکر می کنم چیزی که ما سعی داریم برگردونیم، اون جادوی آشنایی واقعی حضوری و دور هم جمع کردن آدم ها و برای اولین بار ملاقات کردن با یکیه. این اتفاق باید خاص باشه، نه اینکه حس کنی داری توی لینکدین بین درخواست های شغلی ورق می زنی.»
اپلیکیشن های دوستیابی قدیمی هم دارن قابلیت های پُرزرق وبرق جدیدی اضافه می کنن؛ مثل دستیار هوش مصنوعی جدید بامبل برای دوستیابی هوشمند یا ابزاری که تیندر داره تست می کنه تا با تحلیل عکس های گالری گوشی تون، شما رو بهتر بشناسه.
ساندر با هوش مصنوعی مشکلی نداره. شغل روزانه حسن، مهندسی محصول در «گرانولا» (Granola) است؛ یه اپلیکیشن نوت برداری هوش مصنوعی در لندن که اخیرا 125 میلیون دلار با ارزش گذاری 1.5 میلیارد دلاری سرمایه جذب کرده. اما اون درک می کنه که کاربرهای ساندر حدود 6500 نفر در لندن که بدون تبلیغات پولی جذب شدن تمایل چندانی به استفاده های بیش از حد و مزاحمِ هوش مصنوعی در زندگی عاطفی شون ندارن.
با این حال، ساندر هنوز از هوش مصنوعی استفاده می کنه، فقط مثل اپلیکیشن های معروف خیلی بوق و کرنا نمی کنه. این اپلیکیشن با استفاده از یک مدل زبانی بزرگ (LLM) برای تحلیل اسکرین شات های پروفایل کاربرها، پیشنهادهایی برای آشنایی می ده تا بفهمه کاربر ممکنه بخواد با چه کسی ملاقات کنه. اما حسن می گه که زیر بار استفاده از ابزارهای تولید پروفایل توسط هوش مصنوعی نمی ره.
اون گفت: «فکر می کنم در اون صورت، اون لمس انسانی ماجرا از بین می ره. برای همین، حتی اگه احتمالا صدها کاربر رو از دست بدیم و ساختن پروفایل سخت تر بشه، می خوایم مطمئن بشیم که یه آدم واقعی خودش برای ساختن اون پروفایل وقت گذاشته؛ چون فکر می کنم این خودش نشون می دیه که چقدر واقعا مشتاقی برای ارتباطاتت وقت بذاری.»
ساندر هنوز سرمایه ای جذب نکرده و مؤسس هاش در کنار شغل های روزانه شون، پاره وقت روی این اپلیکیشن کار می کنن. اما حسن امیدوار است که ساندر بتونه سرمایه جذب کنه و به یک کار تمام وقت تبدیل بشه، در حالی که همچنان در لندن بمونه.
اون گفت: «راستش رو بگم، زندگی مون خیلی خسته کننده شده. ما از 9 صبح تا 5 بعدازظهر کار می کنیم و بعدش آخر روز می ریم تا این رویدادها رو میزبانی کنیم. اما روز بعد، وقتی ویدیوها رو نگاه می کنم، واقعا دیدن لبخند آدم ها و داشتن گفتگوهای واقعی شون لذت بخشه.»
در مجموع، تلاش های تیم ساندر نشان دهنده تغییر ذائقه نسل جدید به سمت روابطی است که در آن اصالت و حضور فیزیکی بر الگوریتم های پیچیده ترجیح داده می شود. این رویکرد می تواند جادوی گم شده در دنیای اپلیکیشن های مدرن را دوباره احیا کند.
A new dating app, Sonder, has a deliberately annoying sign-up process (and it’s working)
