امیل مایکل در مصاحبه ای جدید ضمن ابراز کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر بابت کنار گذاشتن دیدگاه های بلندمدت، به نقد رویکرد شرکت آنتروپیک در قبال نیازهای فناورانه وزارت دفاع آمریکا پرداخته است.
امیل مایکل، که به عنوان یکی از مقامات ارشد فناوری در وزارت دفاع آمریکا فعالیت می کنه، دوباره بخاطر نبرد ادامه دار دولت با شرکت «آنتروپیک» (Anthropic) مورد توجه قرار گرفته. یه مصاحبه پادکستی که به تازگی منتشر شده، یکی از دقیق ترین نگاه ها رو به تفکرات اون درباره این اختلاف و البته تسویه حساب های بی پرده اش با دوران حضورش در اوبر (Uber) ارائه می ده. این مصاحبه نشان می دهد که کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر عمیق تر از آن چیزی است که تصور می شد.
این مصاحبه که دوشنبه منتشر شده و ماه گذشته توسط ژوبین میرزادگان، از شرکای شرکت سرمایه گذاری «کلاینر پرکینز»، انجام شده، موضوعات مختلفی از جمله سیاست و تاریخچه شخصی رو پوشش می ده. نکته اینجاست که این پادکست قبل از اینکه درگیری وزارت دفاع با آنتروپیک کاملا بالا بگیره، ضبط شده بود. اما حرف های مایکل درباره جدا شدنش از اوبر و تلخیِ پنهانی که هنوز نسبت به این اتفاق داره، اولین چیزی بود که توجه ما رو جلب کرد.
وقتی میرزادگان مستقیما ازش پرسید که آیا همزمان با تراویس کالانیک از شرکت اخراج شده یا نه، مایکل با یه کلمه جواب داد: «عملا.»
کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر؛ ریشه ها
مایکل هشت روز قبل از کالانیک در ژوئن 2017 (خرداد 1396) استعفا داد؛ این اتفاق بخشی از تبعات تحقیقات در محیط کار بود که به دلیل اتهامات آزار جنسی و تبعیض جنسیتی در شرکت به راه افتاد. هرچند اسمی از مایکل در اون اتهامات نبود، اما نتیجه تحقیق به رهبری اریک هولدر (دادستان کل سابق آمریکا) این بود که اون باید برکنار بشه. بعد از اون هم کالانیک در چیزی که نیویورک تایمز «شورش سهام داران» (از جمله شرکت بِنچ مارک) توصیف کرد، کنار گذاشته شد.
وقتی میرزادگان ازش پرسید که آیا هنوز از این بابت دلخوره، مایکل اصلا طفره نرفت و گفت: «هیچ وقت اون اتفاق رو فراموش نمی کنم و نمی بخشم.» این نشان از ادامه کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر دارد.
این برکناری هم برای مایکل و هم برای کالانیک خیلی سنگین تموم شد؛ نه فقط بخاطر لطمه ای که به اعتبارشون خورد، بلکه بخاطر اینکه اونا معتقد بودن (و هنوزم هستن) که آینده اوبر در گرو خدمات اوبر تاکسی خودران با هدف تبدیل شدن به آچار فرانسه بوده و سرمایه گذارایی که اونا رو بیرون کردن، عملا این آینده رو نابود کردن. این نشان دهنده عمق کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر است.
طی این مصاحبه، مایکل استدلال کرد که اون تصمیم بیشتر از روی تمایل به حفظ سودهای کوتاه مدت بوده تا ساختن یه چیز موندگار. او بر این باور است که کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر به دلیل تمرکز آن ها بر سود کوتاه مدت بود.
اون گفت: «اونا می خواستن سودهای فعلی شون رو حفظ کنن، به جای اینکه تلاش کنن اینجا رو به یه شرکت تریلیون دلاری تبدیل کنن.»
کالانیک هم به همین اندازه رک و صریح بوده. پارسال در اجلاس Abundance در لس آنجلس، اون گفت که برنامه خودران اوبر در زمان لغو شدنش، بعد از «وایمو» (Waymo) در رتبه دوم بود و داشت فاصله اش رو کم می کرد. اون به حضار گفت: «شاید پیش خودتون بگید ای کاش همین الان یه محصول اشتراک خودروی خودران داشتیم. واقعا عالی می شد.» اوبر واحد خودران خودش رو در سال 2020 (1399) به شرکت «آرورا» (Aurora) فروخت؛ معامله ای که خیلیا اون رو یه «چوب حراج» می دونستن، اونم سه سال بعد از اینکه هر دو نفر از شرکت رفته بودن. اون موقع این تصمیم منطقی به نظر می رسید؛ چون پروژه خودران داشت پول ها رو می سوزوند و تکنولوژی اش خیلی دور از دسترس به نظر می رسید. اما حالا رباتاکسی های وایمو تو 10 شهر آمریکا دارن فعالیت می کنن و وارد بازارهای جدید می شن. اینکه آیا اوبر اصلا توان ادامه دادن تا رسیدن به این مرحله رو داشت یا نه، سوالیه که هنوز جواب قطعی نداره، اما مشخصه که این موضوع هنوز ذهن هر دو نفر رو درگیر کرده. این تصمیم تاریخی، موجب تشدید کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر شد که مسیر آینده شرکت را تغییر داد.
ادامه کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر و آینده فناوری
از طرف دیگه، کالانیک هیچ وقت دست از تلاش برنداشت. همین ماه اون از شرکت Atoms رونمایی کرد؛ یه شرکت رباتیک که از حدود هشت سال پیش، یعنی همون موقعی که اوبر رو ترک کرد، در حال توسعه اش در سکوت خبری بود. اون همچنین فاش کرد که بزرگترین سرمایه گذار شرکت «پرونتو» (Pronto) هست؛ یه استارتاپ خودروهای خودران که روی سایت های صنعتی و معدنی تمرکز داره و توسط همکار سابقش در اوبر، یعنی آنتونی لواندوفسکی تاسیس شده. کالانیک گفته که در آستانه خرید کامل این شرکت هم هست. این فعالیت ها نشان می دهد که میراث و کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر همچنان بر تصمیمات آن ها تاثیرگذار است.
در همین حال، مایکل جبهه جدیدی برای نبرد پیدا کرده. این مصاحبه درست قبل از اینکه مذاکرات وزارت دفاع با آنتروپیک به بن بست بخوره ضبط شده و روایت اون از این تقابل، شنیدنیه. اون آنتروپیک رو یکی از معدود فروشندگان تایید شده مدل های زبانی بزرگ برای وزارت دفاع معرفی می کنه که بخشی از این تاییدیه رو مدیون همکاری اش با شرکت «پالانتیر» (Palantir) هست. طبق گفته مایکل، شرایط در وزارت دفاع اصلا اینطوری نیست که هرکی هر کاری دلش خواست بکنه. اون به میرزادگان می گه که این وزارتخونه زیر سایه شبکه پیچیده ای از قوانین، مقررات و سیاست های داخلی فعالیت می کنه که «تقریبا داریم زیر بارِشون خفه می شیم». اون معتقد است که آنتروپیک می خواد لایه سیاست های خودش رو هم به همه این ها اضافه کنه. شاید درس هایی که از کینه امیل مایکل از سرمایه گذاران اوبر گرفته، در این نبرد جدید به کارش بیاید.
اون با یه مثال حرفش رو زد: «کاری که من نمی تونم انجام بدم اینه که اجازه بدم یه شرکت بیاد و ترجیحات سیاستی خودش رو بالاتر از قانون و سیاست های داخلی من قرار بده. اگه شما پکیج مایکروسافت آفیس رو بخرید، اونا بهتون نمی گن که توی ورد (Word) چی بنویسید یا چه ایمیلی بفرستید.»
بعد مایکل فراتر رفت و به یافته ای اشاره کرد که خودِ آنتروپیک ماه گذشته (قبل از گفتگوی اون با میرزادگان) منتشر کرده بود. اون مدعی شد که شرکت های فناوری چینی بارها با تکنیکی به اسم «تقطیر» (Distillation) به مدل های آنتروپیک نفوذ کردن؛ یعنی اساسا رفتار مدل رو جوری مهندسی معکوس کردن که بتونن توانایی هاش رو شبیه سازی کنن.
اون گفت که از طریق قوانین ادغام بخش غیرنظامی و نظامی چین، این کار به «ارتش آزادی بخش خلق» اجازه می ده به چیزی دسترسی پیدا کنه که عملا با مدل کامل و بدون محدودیت آنتروپیک برابری می کنه. این در حالیه که وزارت دفاع آمریکا باید با نسخه ای کار کنه که توسط محدودیت های خودِ آنتروپیک محصور شده. مایکل گفت: «در واقع من با یه دستِ بسته دارم با مدل آنتروپیکی می جنگم که رقیبم تمام توانایی هاش رو در اختیار داره. این کاملا شبیه دنیای اورولی (Orwellian) هست.»
مایکل کمی بعد در مصاحبه، قبل از رفتن به سراغ موضوع بعدی، اضافه کرد: «اگه شما یه قهرمان ملی برای آمریکا هستید – و من واقعا معتقدم اونا هستن و یکی از مهم ترین شرکت های کشورن – مگه نمی خواید به وزارت جنگ کشورتون کمک کنید تا با بهترین ابزارهای موجود پیروز بشه؟»
همونطور که ناظران صنعت می دونن، این اختلاف از اون زمان از میز مذاکره به دادگاه کشیده شده.
پیت هگست، وزیر دفاع، در اواخر فوریه 2025 (اوایل اسفند 1403) آنتروپیک رو یک «ریسک زنجیره تامین» دونست و هفته گذشته دولت با ارائه یک لایحه 40 صفحه ای به دادگاه منطقه ای شمال کالیفرنیا، تنش رو بالا برد. در این لایحه استدلال شده که دادن دسترسی به آنتروپیک به زیرساخت های جنگی وزارت دفاع، ریسک غیرقابل قبولی رو وارد زنجیره تامین می کنه؛ چون این شرکت تئوریکا می تونه در زمان جنگ، تکنولوژی خودش رو برای تامین منافع خودش (و نه کشور) غیرفعال کنه یا تغییر بده.
آنتروپیک هم جمعه گذشته با ارائه اظهارنامه های سوگند خورده و یک لایحه، پاسخ داد و استدلال کرد که پرونده دولت بر پایه سوءتفاهم های فنی و ادعاهایی بنا شده که هیچ وقت طی ماه ها مذاکره قبلی مطرح نشده بودن. یکی از این اظهارنامه ها که توسط «تیاگو راماسامی»، مدیر بخش دولتی آنتروپیک، ارائه شده، مستقیما ادعای دولت مبنی بر اینکه آنتروپیک می تونه با غیرفعال کردن یا تغییر رفتار تکنولوژی اش در عملیات های نظامی اختلال ایجاد کنه رو به چالش کشید؛ راماسامی می گه چنین چیزی از نظر فنی اصلا امکان پذیر نیست.
جلسه رسیدگی برای روز سه شنبه در سانفرانسیسکو برنامه ریزی شده.
این تنش های پیچیده نشان دهنده اصطکاک عمیق بین جاه طلبی های فناورانه و محدودیت های نظارتی است. امیل مایکل با تکیه بر تجربیات تلخ گذشته خود، اکنون در خط مقدم جبهه ای قرار دارد که در آن مرز بین امنیت ملی و استقلال شرکت های بزرگ فناوری بیش از هر زمان دیگری کمرنگ شده است.
