کنفرانس GTC انویدیا همه چیز داشت: پیش بینی های فروش تریلیون دلاری، فناوری های گرافیکی و تسریع طراحی تراشه با GPU که می تونن بازی های ویدیویی رو حسابی جذاب و خوشگل کنن، بیانیه های بزرگ درباره اینکه هر شرکتی به یه استراتژی OpenClaw نیاز داره، و حتی یک نسخه از ربات آدم برفی، همان «اولاف» دوست داشتنی انیمیشن «یخ زده» دیزنی.
در جدیدترین قسمت پادکست Equity تک کرانچ، من به همراه کرستن کوروسک و شان اوکین، سخنرانی اصلی جنسن هوانگ (مدیرعامل انویدیا) رو مرور کردیم و درباره تاثیرش روی آینده انویدیا گپ زدیم. و بله، بخش بزرگی از بحث ما روی اولاف بیچاره متمرکز بود؛ کسی که وقتی شروع کرد به پرحرفی و شاخه به شاخه پریدن، مجبور شدن میکروفونش رو قطع کنن.
حتی اگه دمو بی نقص اجرا می شد، شان باز هم یه سری ملاحظات داشت؛ چون اشاره کرد که این ارائه ها همیشه روی «چالش های مهندسی» تمرکز می کنن و به «نقاط خاکستری واقعا پیچیده» در بخش اجتماعی توجهی ندارن.
شان پرسید: «اما اگه یه بچه با لگد اولاف رو بندازه چی میشه؟ اونوقت هر بچه دیگه ای که ببینه اولاف لگد خورده یا افتاده زمین، کل سفرش به دیزنی خراب میشه و این به برند ضربه می زنه؟»
خلاصه ای از گفتگوی ما رو که برای کوتاهی و وضوح ویرایش شده، در ادامه بخونید.
آنتونی: [جنسن هوانگ، مدیرعامل] اساسا داشت می گفت که الان هر شرکتی باید یه استراتژی OpenClaw داشته باشه. فکر می کنم این فقط یه ادعای خیلی بزرگه که برای جلب توجه مطرح شده؛ به نظرم این موضوع در این لحظه حساس و انتقالی برای OpenClaw هم خیلی جالبه.
بنیان گذارش به OpenAI رفته. پس حالا این یه پروژه متن باز هست که پتانسیل اینو داره که فراتر از خالقش رشد کنه و تکامل پیدا کنه، یا اینکه ممکنه از بین بره. اگه شرکت هایی مثل انویدیا دارن کلی روش سرمایه گذاری می کنن، احتمالش بیشتره که به تکاملش ادامه بده. اما جالب میشه که یه سال دیگه ببینیم آیا این حرف یه پیش بینی هوشمندانه بوده یا اینکه همه می گن: «Open چی؟»
کرستن: در مورد انویدیا، راه اندازی چیزی که بهش می گن NemoClaw (که یه پروژه متن بازه و با همکاری خالق OpenClaw ساختنش)، در مقیاس بزرگ هزینه ای براشون نداره. اما اگه کاری نکنن، چیزهای زیادی رو از دست می دن.
پس واقعا اون پیام برای من، اونطوری که وقتی جنسن می گفت «هر سازمانی نیاز به استراتژی OpenClaw داره» ترجمه ش کردم، این بود که: «انویدیا نیاز داره یه راهکار یا استراتژی برای سازمان ها داشته باشه، چون اگه موفقیت آمیز باشه، این یه راه دیگه یا یه مسیر جدید برای انویدیاست تا بخشی از کلی شرکت دیگه بشه.» بنابراین، دست روی دست گذاشتن ریسک بزرگتریه تا انجام کاری که ممکنه به جایی نرسه.
ربات آدم برفی؛ ستاره پنهان کنفرانس GTC انویدیا
شان: سوال اصلی اینجاست که چرا درباره چیزی که واضحا هدف نهایی انویدیاست حرف نزدیم؟ همون چیزی که قراره این شرکت رو به اولین شرکت 100 تریلیون دلاری تبدیل کنه: یعنی ربات آدم برفی.
آنتونی: چطور می تونستم فراموش کنم؟
کرستن: آنتونی، فقط برو آخر اون ویدیو 2.5 ساعته تا اینو ببینی.
خلاصه، ربات آدم برفی میاد بیرون، و این از اون کاراییه که جنسن عاشق انجام دادنشه. اون دوست داره از این دموها داشته باشه که بعضیاشون بهتر از بقیه پیش رن. این کار برای نمایش تکنولوژی انویدیا در حوزه رباتیک هم هست، و من نمی دونم اولاف واقعا داشت در لحظه صحبت می کرد یا برنامه ریزی شده بود به نظر می رسید کمی برنامه ریزی شده باشه، یا کلمات کلیدی خاصی داشت که ازشون استفاده می کرد.
اما جالب ترین قسمتش این بود که آخر سر مجبور شدن میکروفونش رو قطع کنن چون شروع کرد به پرت وپلا گفتن و حرف زدن با جمعیت. بعدش هم رفت سمت راهروی کوچیک خودش و آروم پایین اومد. توی ویدیو می شد دید که هنوز داره حرف می زنه، اما بدون میکروفون.
شان: حالا فقط باید برای این ربات آدم برفی کوچولو یه شاسی چرخ دار جور کنیم. و من اون بنیان گذار فوق العاده ای که می تونه این کار رو انجام بده می شناسم.
منظورم اینه که این دموها همیشه یه جورایی لوس و خنده دارن. نمی خوام برم بالای منبر و وعظ کنم، چون می دونم اوایل این هفته کمی درباره ش حرف زدیم، اما این یه دموی تاثیرگذار بود تا لحظه ای که یه مقدار کم آورد.
البته این یه مثال خیلی خوب دیگه از اینه که چطور رباتیک یه مسئله مهندسی خیلی جالب، یه مسئله فیزیک خیلی جذاب و یه مسئله یکپارچه سازی خیلی خفنه و همه این حرف ها؛ اما این به عنوان یه همکاری با دیزنی معرفی شد و قرار بود آینده پارک های دیزنی و این جور چیزها باشه: اینکه بتونی اونجا قدم بزنی و اولافِ «یخ زده» رو ببینی و باهاش عکس بگیری و بقیه داستان.
اما این تلاش ها هیچ وقت تمام اون چیزهای دیگه ای رو که موقع عرضه چنین چیزهایی باید در نظر گرفت، لحاظ نمی کنن یا حداقل توی رویدادهایی مثل این، اون ها رو در اولویت قرار نمی دن. یه یوتیوبر خیلی خوب به نام Defunctland هست که یه ویدیوی عالی در این باره ساخته 4 ساعت طولشه، خیلی هم طولانی نیست! درباره تاریخچه تلاش های دیزنی برای آوردن اینجور ربات ها (این آدمک های متحرک) به پارک هاشون.
چالش های اجتماعی و فنی ربات آدم برفی در پارک های دیزنی
چالش های مهندسی واقعا جالبن و دیدن اون تاریخچه سرگرم کننده ست، اما همیشه برمی گردیم به همون سوال همیشگی: خب، اما اگه یه بچه با لگد ربات آدم برفی رو بندازه چی میشه؟ اونوقت هر بچه دیگه ای که ببینه ربات آدم برفی لگد خورده یا افتاده زمین، کل سفرش به دیزنی خراب میشه و این به برند آسیب می زنه؟
بخش اجتماعی این موضوع خیلی جای بحث داره. شاید لوس به نظر بیاد، اما این همون سوالیه که ما یه جورایی درباره ربات های انسان نما هم می پرسیم. اونقدر درباره بقیه مسائل هیاهو وجود داره که واقعا به اون اندازه درباره نقاط خاکستریِ واقعا پیچیده در بخش اجتماعی این چیزها، و همچنین ادغام کردنشون در زندگی مردم، حرفی نمی شنویم. ما فقط همیشه درباره چالش های مهندسی می شنویم که باز هم می گم، واقعا خیره کننده هستن.
کرستن: من یه استدلال مخالف دارم و بعدش باید بریم سراغ موضوع بعدی. این خودش یه نوع اشتغال زاییه، چون ربات آدم برفی توی دیزنی لند باید یه پرستارِ آدم داشته باشه که احتمالا لباس «السا» یا یه چیز دیگه پوشیده. می تونی تصور کنی که در واقع، ما داریم با این آزمایش مهندسی، شغل ایجاد می کنیم.
بررسی دستاوردهای انویدیا در کنفرانس اخیر نشان می دهد که فراتر از قدرت تراشه ها، نحوه تعامل ربات های هوشمند با انسان ها و چالش های دنیای واقعی، مرز جدیدی برای نوآوری است که نیاز به بررسی های دقیق تری دارد.
