وقتی جیمی سیمینوف، موسس و مدیرعامل رینگ (Ring)، تصمیم گرفت از اولین تبلیغ تلویزیونی شرکتش در مسابقات سوپر بول برای معرفی قابلیت «Search Party» استفاده کنه ویژگی ای که با کمک هوش مصنوعی و تصاویر دوربین های رینگ به پیدا کردن سگ های گمشده کمک می کنه انتظار داشت که آمریکایی ها عاشقش بشن. این قابلیت در کنار پیشرفت هایی مانند تشخیص چهره دوربین رینگ، بحث های زیادی را برانگیخته است. اما برعکس، این تبلیغ تلویزیونی موجی از انتقادها رو به راه انداخت.
در واقع، تقریبا از همون لحظه ای که این تبلیغ در بهمن ماه پخش شد، سیمینوف مدام در شبکه های CNN، NBC و صفحات نیویورک تایمز ظاهر شده تا توضیح بده که منتقدانش کلا در مورد چیزی که رینگ داره می سازه سوءتفاهم دارن. اون چند روز پیش با تک کرانچ (TechCrunch) هم صحبت شد تا دوباره از ایده اش دفاع کنه؛ و با اینکه خیلی رک بود و مشخصا دوست داشت روایت رو به نفع خودش تغییر بده، بعضی از جواب هاش ممکنه سوالات جدیدی رو برای کسانی که از قبل نگران گسترش نظارت های خانگی بودن، ایجاد کنه.
جنجال های قابلیت «Search Party» و واکنش ها
این قابلیت که مرکز جنجال هاست، در ظاهر خیلی ساده به نظر می رسه و چیزیه که ما موقع انتشار اولیه اش به صورت مستقیم بهش پرداختیم. ماجرا اینطوریه: یه سگ گم می شه؛ رینگ به صاحبان دوربین های اطراف پیام می ده و می پرسه که آیا این حیوان در تصاویر اون ها دیده شده یا نه؛ کاربرها هم می تونن پاسخ بدن یا کلا درخواست رو نادیده بگیرن و برای بقیه نامرئی بمونن. سیمینوف در طول گفتگوی ما خیلی روی این موضوع تاکید داشت این ایده که «کاری نکردن» به معنی انصراف از مشارکته و هیچ کس به زور وارد این فرآیند نمی شه.
اون گفت: «این هیچ فرقی با این نداره که یه سگ رو توی حیاط پشتی تون پیدا کنید، به قلاده اش نگاه کنید و تصمیم بگیرید که به اون شماره زنگ بزنید یا نه.»
چیزی که اون معتقده باعث واکنش های منفی شده، جلوه های بصری تبلیغ سوپر بول بود: نقشه ای که دایره های آبی رنگ رو نشون می داد که از خونه ها بیرون می زدن، انگار که دوربین ها یکی پس از دیگری در کل محله روشن می شدن. اون گفت: «من اون صحنه رو عوض می کردم. وظیفه ما این نبود که بخوایم کسی رو تحریک کنیم تا واکنشی بگیریم.»
اما رینگ زمان خیلی حساسی رو برای دفاع از خودش انتخاب کرد. نانسی گاتری مادر 84 ساله ساوانا گاتری، مجری برنامه Today Show در تاریخ 11 بهمن از خونه اش در توسان ناپدید شده بود و لکه های خونی که بعدا تایید شد متعلق به خودشه، در محل سکونت پیدا شد. تصاویری از دوربین گوگل نست (Google Nest) در همون ملک، که فردی نقاب دار رو در حال پوشاندن لنز دوربین با شاخ و برگ نشون می داد، در اینترنت دست به دست شد و دوربین های نظارتی خانگی رو دقیقا وسط بحث های ملی درباره امنیت، حریم خصوصی و اینکه چه کسی حق داره کی رو تماشا کنه، قرار داد.
تصویر زیر نشان دهنده گستردگی شبکه نظارتی رینگ و نحوه تعامل دوربین ها در یک محله برای شناسایی موارد مشکوک است.
این نقشه بصری، نحوه اتصال خانه ها در شبکه امنیتی رینگ را به تصویر می کشد که مورد انتقاد فعالان حریم خصوصی قرار گرفته است.
سیمینوف به جای دوری کردن از پرونده گاتری، روی اون تمرکز کرد. اون در مصاحبه دیگه ای با مجله فورچن ادعا کرد که این اتفاق عملا دلیلیه برای نصب دوربین های بیشتر روی خونه های بیشتر. اون گفت: «من معتقدم اگه اونا تصاویر بیشتری [از خونه گاتری] داشتن، اگه دوربین های بیشتری روی خونه بود، فکر می کنم می تونستیم پرونده رو حل کنیم.» این باور اون بر اهمیت فناوری های نوظهور مانند تشخیص چهره دوربین رینگ برای افزایش امنیت خانگی تاکید می کند. اون اشاره کرد که شبکه خودِ رینگ، تصاویری از یک خودروی مشکوک رو در فاصله 4 کیلومتری ملک گاتری پیدا کرده بود.
اینکه شما این موضوع رو دلگرم کننده بدونید یا نگران کننده، بستگی به دیدگاهتون داره. سیمینوف معتقده که ویدیو یک خیر مطلق اجتماعیه، اما ممکنه بعضی ها به همین حرف ها نگاه کنن و موسس شرکتی رو ببینن که از ابزارهایی مانند تشخیص چهره دوربین رینگ برای فروختن محصولات بیشتر به مشتری ها استفاده می کنه.
در هر صورت، نگرانی در مورد Search Party فقط به اون دایره های آبی توی تبلیغ ختم نمی شه. این قابلیت در کنار دو ویژگی دیگه قرار داره: Fire Watch که برای نقشه برداری از آتش سوزی های محله از اطلاعات مردمی استفاده می کنه، و Community Requests که به پلیس محلی اجازه می ده از کاربران رینگ در یک منطقه بپرسه که آیا تصویر مرتبطی از یک حادثه دارن یا نه. این نگرانی ها شامل قابلیت های پیشرفته ای مانند تشخیص چهره دوربین رینگ نیز می شود که در کنار سایر ویژگی ها حریم خصوصی را به چالش می کشد.
رینگ در شهریور ماه از طریق همکاری با شرکت اکسون (Axon) شرکتی که دوربین های روی لباس پلیس و شوکر می سازه و پلتفرم مدیریت شواهد Evidence.com رو اداره می کنه بخش Community Requests رو دوباره راه اندازی کرد. (اکسون و رینگ این همکاری رو در فروردین ماه سال گذشته، کمی بعد از بازگشت دوباره سیمینوف به شرکت در سال 1402 اعلام کرده بودن.)
نسخه قبلی اون همکاری شامل شرکت Flock Safety بود که خوانشگرهای پلاک خودرو با هوش مصنوعی رو مدیریت می کنه. رینگ چند روز بعد از پخش تبلیغ سوپر بول، با اشاره به «حجم کاری» که ایجاد می کرد و نگرانی های دوجانبه، به این همکاری پایان داد.
وقتی مستقیما از سیمینوف سوال شد، اون از پاسخ به اینکه آیا گزارش های مربوط به اشتراک گذاری داده های Flock با اداره گمرک و حفاظت مرزی آمریکا نقشی در این تصمیم داشته یا نه، خودداری کرد. (دهه ها شهر در سراسر آمریکا دقیقا به خاطر همین نگرانی ها رابطه شون رو با Flock قطع کردن.) اما زمان بندی تصمیم رینگ قابل تامل بود. حتی اگه سیمینوف معتقد باشه که مشتری ها دارن از محصولاتش برداشت اشتباه می کنن، مشخصه که اون می دونه رینگ نمی تونه نسبت به نگرانی های اون ها بی تفاوت باشه، مخصوصا در حال حاضر.
هیچ کدوم از این اتفاقات در خلاء رخ نمی ده. همین چند روز پیش, NPR گزارشی از تحقیقات خودش منتشر کرد که شامل ده ها روایت از افرادی بود که گرفتار سیستم نظارتی رو به گسترش وزارت امنیت داخلی شده بودن، از جمله شهروندان آمریکایی که هیچ مشکلی در وضعیت مهاجرتی نداشتن. زنی که در اواخر دی ماه یک خودروی ICE (اداره مهاجرت) رو در مینیاپولیس زیر نظر داشت، تعریف کرد که یک مامور فدرال نقاب دار از پنجره بیرون اومده، ازش عکس گرفته و بعد اسم و آدرس خونه اش رو فریاد زده. اون به NPR گفت: «پیامشون خیلی واضح بود؛ اونا در واقع می گفتن ما می بینیمت و هر وقت بخوایم می تونیم بهت دسترسی پیدا کنیم.»
به نظر می رسید سیمینوف عمیقا درک می کنه که جواب هاش درباره شیوه استفاده رینگ از داده ها، به همین دلیل حساسیت بیشتری پیدا کرده. وقتی صحبت کردیم، اون به رمزگذاری سرتاسری (End-to-end encryption) به عنوان قوی ترین محافظ حریم خصوصی رینگ اشاره کرد و تایید کرد که وقتی این قابلیت فعال باشه، حتی کارمندهای رینگ هم نمی تونن ویدیوها رو ببینن، چون رمزگشایی به یک عبارت عبور نیاز داره که فقط روی دستگاه خود کاربره. اون این رو به عنوان یک «اولین» در صنعت شرکت های دوربین خانگی توصیف کرد.
نقش تشخیص چهره دوربین رینگ در نگرانی های حریم خصوصی
اما موضوع تشخیص چهره جاییه که ماجرا پیچیده تر می شه. رینگ در آذر ماه، یعنی دو ماه قبل از پخش تبلیغ سوپر بول، قابلیتی به اسم «Familiar Faces» (چهره های آشنا) رو معرفی کرد. این ویژگی به کاربرها اجازه می ده تا 50 نفر از کسانی که زیاد رفت و آمد دارن مثل اعضای خانواده، پیک ها، همسایه ها رو دسته بندی کنن تا به جای یک هشدار حرکت معمولی، پیامی مثل «مامان دم دره» دریافت کنن. سیمینوف با هیجان درباره این قابلیت صحبت کرد و گفت مثلا وقتی پسر نوجوانش وارد پارکینگ می شه، براش اعلان می آد.
اون این رو با تشخیص چهره ای که الان در بازرسی های فرودگاه (TSA) عادی شده مقایسه کرد با این مفهوم که مردم دیگه با این قضیه کنار اومدن. وقتی ازش درباره رضایت افرادی که توی دوربین رینگ ظاهر می شن اما هرگز اجازه ندادن چهره شون ثبت بشه سوال شد، اون صرفا گفت که رینگ به قوانین محلی و ایالتی پایبنده و استفاده از قابلیت تشخیص چهره دوربین رینگ کاملا اختیاری است.
اون همچنین وقتی ازش پرسیده شد که آیا آمازون از داده های قابلیت تشخیص چهره دوربین رینگ استفاده می کنه یا نه، خیلی با احتیاط جواب داد. اون گفت: «آمازون به اون داده ها دسترسی نداره»، اما بعد اضافه کرد: «اگه در آینده یک مشتری بخواد برای انجام کاری در این مورد رضایت بده (opt-in)، شاید بشه دید که همچین اتفاقی بیفته.»
اون در ادامه داوطلبانه توضیح داد که رمزگذاری سرتاسری یک قابلیت اختیاریه: کاربرها باید خودشون به صورت دستی در بخش تنظیمات اپلیکیشن رینگ فعالش کنن. اما طبق مستندات پشتیبانی خودِ رینگ، هزینه ای که برای فعال کردن این قابلیت می پردازید خیلی زیاده. لیست کامل ویژگی هایی که با فعال شدن رمزگذاری سرتاسری از کار می افتن شامل این موارد می شه: تایم لاین حوادث، اعلان های غنی، پاسخ های سریع، دسترسی ویدیویی در سایت Ring.com، دسترسی کاربران مشترک، جستجوی ویدیویی با هوش مصنوعی، ضبط 24 ساعته، قابلیت Pre-roll، ثبت عکس (Snapshot)، دید پرنده (Bird’s eye view)، تشخیص شخص، توضیحات ویدیویی هوش مصنوعی، هشدارهای پیش نمایش ویدیو، نگهبان مجازی و البته «چهره های آشنا» که نیاز به پردازش ابری دارن.
به عبارت دیگه، دو چیزی که رینگ به عنوان قابلیت های پرچمدارش تبلیغ می کنه یعنی قابلیت تشخیص چهره دوربین رینگ برای شناسایی هوشمند افراد و حریم خصوصی واقعی در برابر خودِ شرکت رینگ با هم در تضاد هستن. شما یا می تونید یکی رو داشته باشید یا اون یکی رو، اما هر دو با هم نمی شه.
در مورد اینکه آیا کاربران رینگ باید نگران باشن که ویدیوهاشون به دست آژانس های مهاجرتی فدرال بیفته، سیمینوف گفت نه درخواست های جامعه فقط از طریق کانال های پلیس محلی انجام می شه و به گزارش شفافیت رینگ در مورد احضاریه های دولتی اشاره کرد. اما اون به این موضوع نپرداخت که اگه این مرزها نفوذپذیر باشن، چه اتفاقی می افته.
جای تعجب نداره که سیمینوف داره روی چیزی بزرگتر از دوربین های زنگ در کار می کنه. رینگ بیش از 100 میلیون دوربین در سراسر جهان داره و حالا داره بی سر و صدا با یک خط تولید دوربین های «Elite» و محصولات امنیتی تریلر، وارد حوزه امنیت سازمانی می شه. اون اعتراف کرد که کسب وکارهای کوچک همین الان هم دارن از رینگ در فضاهای خودشون استفاده می کنن، چه رینگ براشون تبلیغ کنه چه نکنه. اون همچنین به پهپادهای فضای باز هم روی خوش نشون داد «اگه بتونیم هزینه اش رو به جایی برسونیم که منطقی باشه» و در مورد تشخیص پلاک، که شریک سابقشون یعنی Flock Safety اون رو به کسب وکار اصلیش تبدیل کرده، حاضر نشد بگه «هرگز».
(وقتی مستقیما ازش پرسیده شد که آیا رینگ ممکن روی این موضوع کار کنه، اون گفت رینگ امروز «قطعا نه» اما اضافه کرد: «خیلی سخته بگیم که هرگز در آینده کاری رو انجام نمی دیم.»)
اون تمام این ها رو بر اساس باوری قاب بندی می کنه که می گه از ابتدای تاسیس شرکت داشته: اینکه هر خونه یک «گره» (Node) است که توسط صاحبش کنترل می شه، و ساکنین باید بتونن انتخاب کنن که وقتی اتفاقی می افته، در همکاری های سطح محله مشارکت کنن یا نه.
در مجموع، ایجاد توازن میان امنیت جمعی و حریم خصوصی فردی در دنیای دوربین های هوشمند همواره چالش برانگیز بوده است. با گسترش شبکه هایی که از ده ها میلیون دوربین و قابلیت های پیشرفته ای چون پردازش هوشمند تصویر بهره می برند، نگرانی ها درباره نظارت بی پایان همچنان پابرجا خواهد بود، حتی اگر شرکت ها بر اختیاری بودن این خدمات تاکید کنند.
