استارتاپ دیت دراپ با بهره گیری از سیستم همسریابی هوشمند و الگوریتم های پیشرفته، تحولی در شیوه برقراری ارتباطات دانشجویی ایجاد کرده و نرخ موفقیت قرارها را به شکلی چشمگیر افزایش داده است.
با نزدیک شدن به روز ولنتاین در استنفورد، ممکنه بعضی از دانشجوها برای اولین قرارهاشون آماده بشن اما نه با کسایی که توی تیندر یا هینج پیدا کردن، بلکه با پارتنرهایی از سرویسی به اسم «دیت دراپ» (Date Drop) که هنری ونگ (Henry Weng)، دانشجوی تحصیلات تکمیلی استنفورد، طراحیش کرده. این سیستم همسریابی هوشمند بر اساس پاسخ های دانشجوها به یه پرسشنامه، هفته ای یه بار اون ها رو با پارتنرهای احتمالی مچ می کنه.
یه نابغه استنفوردی که سعی داره از خوابگاهش توی پالو آلتو یه صنعت جاافتاده رو متحول کنه؟ اگه قبلا هم چنین چیزی شنیدید، تعجب نکنید! اما واقعیت اینه که جوون ها از وضعیت ناامیدکننده و کلافه کننده دوستیابی آنلاین خسته شدن. پس چرا یه راه متفاوت رو برای همسریابی هوشمند امتحان نکنن؟
از زمان راه اندازی در پاییز، بیش از 5000 دانشجو توی استنفورد دیت دراپ رو امتحان کردن. این سرویس توی 10 تا دانشگاه دیگه از جمله MIT، پرینستون و دانشگاه پنسیلوانیا هم راه افتاده و ونگ می گه که قصد داره تابستون امسال دیت دراپ رو به صورت گسترده تر در چند شهر دیگه هم عرضه کنه.
ونگ در گفتگو با رسانه های معتبری چون تک کرانچ (TechCrunch) گفت: «نرخ تبدیل مچ های ما به قرارهای واقعی حدود 10 برابر بیشتر از تیندیره. ما به جای سوایپ کردن، هر فرد رو عمیقا می شناسیم و در این فرآیند همسریابی هوشمند، هر هفته یک مچ سازگار با روحیاتش رو براش می فرستیم.»
در ابتدا، ونگ قصد نداشت دیت دراپ رو به پایه و اساس یه استارتاپ تبدیل کنه. اما وقتی یکی از دوستای صمیمیش از طریق دیت دراپ با شریک زندگیش آشنا شد، نظرش عوض شد. اون گفت: «اونجا بود که حس کردم این دیگه فقط یه پروژه ساده نیست.»
حالا ونگ دیت دراپ رو اولین سرویس از استارتاپش یعنی «شرکت رابطه» (The Relationship Company) می دونه. این شرکت از نوع شرکت های عام المنفعه (Public Benefit Corporation) است؛ یعنی طبق قانون موظفه که در کنار سودآوری، به تاثیرات اجتماعی هم توجه کنه.
اون گفت: «این کار با چیزی شروع شد که فقط می خواستم توی دانشگاه وجود داشته باشه، اما چون مردم مدام از مدرسه های دیگه هم درخواست می کردن، به یه شرکت تبدیل شد و من برای انجام این کار به منابع نیاز داشتم.»
تا الان، ونگ «چند میلیون» دلار از سرمایه گذاران فرشته (Angel Investors) جذب کرده، از جمله مارک پینکوس (مؤسس زینگا و از حامیان اولیه فیس بوک) که درس های بیزنس رو در استنفورد تدریس کرده (و ونگ هم شاگردش بوده). اندی چن (شریک سابق Coatue) و الاد گیل (از حامیان اولیه Airbnb، Stripe و Pinterest) هم در این شرکت سرمایه گذاری کردن.
ونگ گفت: «چشم انداز بلندمدت ما در “شرکت رابطه” تسهیل تمام روابط معناداره: دوستی ها، ارتباطات حرفه ای، جامعه و رویدادها.»
رویکرد دیت دراپ در همسریابی هوشمند
استفاده از الگوریتم ها برای پیش بینی سازگاری کاربرها با هم، یه کار معمول در اپلیکیشن های دوستیابیه. اما ونگ می گه مدل همسریابی هوشمند اون بیشتر روی ایجاد ارتباطات بلندمدت متمرکز شده، به طوری که 95٪ از کاربرهای دیت دراپ می گن که به دنبال رابطه جدی هستن.
در تصویر زیر، مدلی از نحوه عملکرد این سیستم برای ایجاد پیوندهای عمیق تر و مچینگ دقیق نمایش داده شده است.
این مدل بصری نشان می دهد که چگونه داده های رفتاری و پاسخ های کاربران به نتایج ملموس در روابط جدی تبدیل می شوند.
عناصر کلیدی در سیستم همسریابی هوشمند
ونگ توضیح می ده که دو عنصر اصلی در کاره. اول، پرسشنامه باید اون قدر دقیق باشه که تصویر واقعی از شخصیت فرد ارائه بده. اون گفت: «ما این کار رو از طریق سوالات، پاسخ های تشریحی، مکالمه صوتی و سایر داده هایی که کاربرها ارائه می دن، انجام می دیم.»
چالش بعدی پیش بینی سازگاریه. اون گفت: «چون ما به مردم کمک می کنیم تا برای قرارهاشون برنامه ریزی کنن، داده هایی داریم که نشون می ده کدوم مچ ها در واقعیت نتیجه دادن. بنابراین ما مدلی داریم که بر اساس نتایج دنیای واقعی آموزش دیده. وقتی این دو مولفه رو داشته باشید، سیستم همسریابی هوشمند واقعی دیگه یه کار استاندارد از متون تئوری مچینگ (Matching Theory) محسوب می شه.»
ونگ که در حال حاضر در حال تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد علوم کامپیوتر در استنفورده، تحصیلات خودش رو حول مفاهیم اقتصادی و ریاضی مچینگ جهت دهی کرده. اون در دوره کارشناسی استنفورد، رشته مخصوص خودش رو برای مطالعه انسان ها، مچینگ و انگیزه ها در همسریابی هوشمند ایجاد کرد.
ونگ به تک کرانچ گفت: «من متوجه شدم که مچینگ چقدر روی زندگی ما تاثیر می ذاره. اینکه شریک زندگی شما کیه، دوستاتون کی هستن، به کدوم دانشگاه می رید یا در کدوم شرکت کار می کنید، همشون مسائل مربوط به مچینگ هستن.»
فراتر از آموزش های فنی، ونگ متوجه شد که یه کلاس غیرمنتظره برای یادگیری مدیریت یه استارتاپ خیلی براش مفید بوده: «مقدمه ای بر دلقک بازی!»
اون گفت: «اصل اساسی دلقک بازی اینه که دلقک ها شکست می خورن و به جای ترس از شکست، از اون لذت می برن. به عنوان یه سازنده محصول، تمام مسیر شما فقط شکست های پی درپی و دوباره بلند شدنه. کلاس دلقک بازی یه نمونه کوچیک و عالی از این موضوع بود.»
تا اینجا، «شرکت رابطه» به جز ونگ، دو کارمند و 12 دانشجو داره که به عنوان سفیران دانشگاه فعالیت می کنن. چون کار اون ها حول محور ایجاد مچینگ می چرخه، ونگ این طرز فکر رو در نحوه مدیریت شرکتش هم پیاده کرده. اون به کارمندها ماهانه 100 دلار «کمک هزینه رابطه» می ده که می تونن اون رو برای قرارها، هدیه ها، تجربه ها یا هر چیزی که بهشون کمک می کنه تا یه رابطه مهم رو عمیق تر کنن، خرج کنن.
ونگ گفت: «روابط مهم ترین عامل در زندگی هر فرد هستن. همچنین تحقیقات فوق العاده ای وجود داره که نشون می ده پولی که برای بقیه خرج می شه، بیشتر از پولی که برای خودتون خرج می کنید، خوشحالتون می کنه.»
شیفتگی ونگ به نحوه شکل گیری روابط، روی زندگی روزمره اش هم تاثیر گذاشته.
اون گفت: «دیت دراپ به من نشون داد که چقدر آدم های جالب بیرون از اینجا هستن که شما هیچ وقت در روتین عادی زندگیتون باهاشون برخورد نمی کنید و چگونه همسریابی هوشمند می تواند به کشف این افراد کمک کند. این باعث شده که من نسبت به افرادی که ممکنه در حالت عادی باهاشون هم مسیر نشم، پذیراتر باشم.»
تلاش هنری ونگ برای انسانی تر کردن تکنولوژی مچینگ، نشان دهنده پتانسیل بالای ابزارهای دیجیتال در بهبود کیفیت زندگی اجتماعی است. دیت دراپ با ترکیب ریاضیات و درک عمیق از روابط انسانی، ثابت کرد که همسریابی هوشمند می تواند فراتر از یک الگوریتم ساده، به ابزاری برای یافتن پیوندهای معنادار در دنیای پرشتاب امروز تبدیل شود.
