اواسط بهمن ماهه و هوا هم بدجوری خشکه. خط های ریزی دارن روی پیشونیم ظاهر می شن؛ شاید چون به اندازه کافی از کرم مرطوب کننده استفاده نمی کنم، اما شاید هم این ها نشونه ی یه اتفاق بزرگ تر باشن: اینکه هر روز دارم به مرگم نزدیک تر می شم. به زودی 30 سالم می شه و دیگه هیچ وقت از چیزی که الان هستم، جوون تر نخواهم بود. این روند طبیعی حیات، بسیاری را به فکر یک برنامه طول عمر گران می اندازد.
برایان جانسون، مؤسس سابق فین تک که حالا شده استادِ طول عمر، پیشنهادی داره که بدجوری توجهم رو جلب کرده. با قیمت ناچیزِ سالی 1 میلیون دلار، می تونم بهش پول بدم تا فوت وفن «پروتکل دقیقش» رو که توی پنج سال گذشته رعایت کرده، به منم یاد بده. اون اسم این برنامه رو گذاشته «نامیراها»، یک برنامه طول عمر گران که ادعاهای بزرگی دارد.
بررسی یک برنامه طول عمر گران؛ رویکرد برایان جانسون
بله، یه آقایی که به نواحی حساس بدنش بوتاکس تزریق کرده، قراره به من یاد بده که چطوری مثلا روند پیری رو معکوس کنم. چرا نباید باور کنم که برایان جانسون رازهای زندگی طولانی تر از هر انسان دیگه ای رو کشف کرده؟ البته اون هنوز ثابت نکرده که می تونه بیشتر از بقیه آدما عمر کنه. اون متولد سال 1356 هستش، سالی که خیلی از آدمای فعلی توش به دنیا اومدن.
اما چرا باید به قضاوت کسی شک کنم که با خون پسر نوجوانش، بنیه ی خودش رو تقویت کرده؟ مگه می شه نخبگان دنیای تکنولوژی تا حالا ما رو گمراه کرده باشن؟ آیا باید به حرف ایلان ماسک هم شک کنم وقتی می گه پس انداز برای دوران بازنشستگی بی معنیه چون هوش مصنوعی عمومی (AGI) اون قدر فراوانی اقتصادی ایجاد می کنه که دیگه هیچ کس رنگ فقر رو هم نمی بینه؟
طبق پست جانسون توی ایکس، این سرویس اختصاصی که کلا سه نفر ظرفیت داره! و در واقع یک برنامه طول عمر گران است، شامل «یه تیم پشتیبانی اختصاصی، هوش مصنوعیِ برایان به صورت 24 ساعته، آزمایش های گسترده، میلیون ها داده ی زیستی، پایش مداوم، بهترین پروتکل های پوست و مو و دسترسی به بهترین درمان های موجود در بازار» می شه.
یعنی من می تونم با نسخه ی هوش مصنوعیِ کسی حرف بزنم که از خودش موقع مصرف قارچ های سمی (ماشروم) برای مقاصد «علمی»، لایو می ذاره؟ حتما منم ثبت نام کنید!
البته که نمی تونم. چون 1 میلیون دلار ندارم. آدمایی مثل من مجبورن برای رسیدن به جاودانگی، به جای شرکت در یک برنامه طول عمر گران، به خریدن روغن زیتونِ گرون قیمتِ جانسون رضایت بدن (که البته تند و تیز و روان هم هست!).
با دونستن این موضوع که جانسون احتمالا خیلی راحت اون سه تا ظرفیت 1 میلیون دلاری رو پر می کنه، چروک های پیشونی من عمیق تر می شه. بین فوق ثروتمندها، موضوع طول عمر به یه رقابت خیلی داغ تبدیل شده.
فراتر از یک برنامه طول عمر گران؛ سایر پیشنهادهای بازار
جان هرینگ، کسی که میلیاردها دلار از ماسک حمایت کرده، هم بنیان گذار «بیوگراف» (Biograph) هستش که خودش رو یه کلینیک تشخیص و سلامت پیشگیرانه معرفی می کنه. حق عضویت ویژه ی اون سالی 15,000 دلار هزینه داره (در مقایسه با پیشنهاد جانسون، تقریبا معامله ی خوبی به نظر می رسه… تقریبا).
یه استارتاپ مشابه دیگه به اسم «فانتن لایف» (Fountain Life)، 108 میلیون دلار سرمایه برای برنامه ی «نهایت طول عمر» خودش جمع کرده که بار دیگر اهمیت رشد پایدار استارتاپ و پتانسیل بالای این بازار را ثابت می کند. البته برنامه ی جانسون خیلی گرون تره، اما یادتون باشه که کلا سه نفر ظرفیت داره! و اگه هنوز حاضر نیستید یه مبلغ هفت رقمی خرج کنید، خب، می تونید با 60,000 دلار به یه «سطح حمایتی» نامشخص برای دسترسی به یک برنامه طول عمر گران دسترسی داشته باشید.
هیچ ایرادی نداره که آدم بخواد زندگی طولانی تر و سالم تری داشته باشه، اما اینفلوئنسرهای طول عمر مثل جانسون، این قضیه رو به حدی افراطی می کنن که هر برنامه طول عمر گران ارائه شده توسط آنها برای یه آدم معمولی دور از دسترس و (طبق عقل سلیم) کاملا غیرضروریه.
البته برای دفاع ازش باید بگم که جانسون سعی نداره همه ی ما رو مجبور کنه که روزی 100 تا قرص بخوریم و فقط با سبزیجات آب پز زنده بمونیم. اما در عین حال، این فرصت رو هم از ما نمی گیره که در ازای «رازهاش»، اون رو پولدارتر کنیم.
در نهایت، چه این روش ها واقعا موثر باشند و چه فقط راهی برای خالی کردن جیب میلیاردرها، تب طول عمر نشان دهنده ترس عمیق بشر از فناپذیری است. در دنیایی که تکنولوژی با سرعت خیره کننده ای پیش می رود، عجیب نیست که عده ای بخواهند با صرف هزینه های گزاف، زمان را به زانو درآورند؛ حتی اگر این تلاش ها بیشتر شبیه به یک نمایش تجاری به نظر برسد تا یک پیشرفت علمی واقعی.
For $1M, you can pay Bryan Johnson (or BryanAI?) to teach you how to live longer
