بررسی واقعیت هیبرید پلاگین نشان می دهد که این خودروها برخلاف وعده های اولیه، به دلیل عدم شارژ مداوم توسط کاربران، سهم کمتری در کاهش آلایندگی دارند و اغلب بیشتر از بنزین استفاده می کنند.
خودروهای پلاگین هیبریدی (PHEV) معمولا به عنوان پُلی برای رسیدن به خودروهای تمام برقی معرفی می شن؛ این ماشین ها قول دادن که با استفاده از نیروی برق برای سفرهای کوتاه و تکیه بر سوخت های فسیلی برای مسیرهای طولانی تر، آلایندگی رو به شدت کم کنن. اما واقعیت هیبرید پلاگین نشان می دهد که این وعده همیشه محقق نمی شود.
واقعیت هیبرید پلاگین: آیا آنها به وعده های خود عمل می کنند؟
اون ها فقط زمانی به این قولشون عمل می کنن که مرتب شارژ بشن. اما داده های واقعی که از کامپیوترهای داخل این خودروها به دست اومده، نشون می ده که در دنیای واقعی اصلا این طوری نیست.
مؤسسه فراونهوفر با استفاده از این داده ها تونست مشخص کنه که چه مقدار از انرژی این ماشین ها از طریق شارژ کردن تامین شده. این تحقیق نشون داد که کمتر از یک سوم از یک میلیون خودروی پلاگین هیبریدی در آلمان، یا خیلی کم شارژ شدن یا اصلا رنگ شارژر رو ندیدن. این آمار تاثیر مستقیم بر درک واقعیت هیبرید پلاگین در عملکرد روزمره دارد.
چالش های واقعیت هیبرید پلاگین برای خودروسازان
خودروسازهای آمریکایی که دارن مدل های آینده پلاگین هیبریدی رو به عنوان گزینه ای جذاب برای راننده ها تبلیغ می کنن، باید به این موضوع توجه کنن. این خودروسازها امیدوارن با ترکیب بنزین و برق، بدون نیاز به عرضه گسترده خودروهای برقی، بازدهی کلی محصولاتشون رو بالا ببرن.
جیم فارلی، مدیرعامل فورد، همین ماه در گزارش سوددهی شرکت گفت: «ما به دنبال کاهش دی اکسید کربن در تمام محصولاتمون هستیم، اما داریم این کار رو به روشی خیلی بهینه انجام می دیم.»
با این حال، مطالعه جدید نشان می دهد که واقعیت هیبرید پلاگین به ندرت به وعده های خود در مورد بهینه سازی مصرف انرژی عمل می کند.
در بهترین حالت، راننده های تویوتا 44 درصد از انرژی مورد نیازشون برای رانندگی رو از برق تامین کردن که نشون می ده بیشتر از بقیه ماشینشون رو شارژ کردن. بدترین وضعیت هم مربوط به راننده های پورشه بود که فقط 0.8 درصد از برق استفاده کردن؛ یعنی به طور متوسط 7 کیلووات ساعت در طول دو سال. به عبارت دیگه، یک راننده معمولی پورشه پلاگین هیبریدی، در تمام این مدت حتی یک بار هم باتری ماشینش رو تا نصف ظرفیتش شارژ نکرده! این تفاوت ها، تصویری واضح از واقعیت هیبرید پلاگین در نحوه استفاده کاربران ارائه می دهد.
مطالعات قبلی نشون داده بود که پلاگین هیبریدی ها حدود 3.5 برابر بیشتر از اون چیزی که در کاتالوگ رسمی شون اومده، آلایندگی تولید می کنن. این مطالعه جدید دلیل این اتفاق رو توضیح می ده، چون مستقیما بررسی کرده که این ماشین ها واقعا چقدر برق از طریق شارژ کردن دریافت کردن. (پلاگین هیبریدی ها مثل همه هیبریدی ها می تونن در حالت ترکیبی کار کنن و هم زمان از بنزین و برق استفاده کنن؛ اما این تحقیق با استفاده از داده های مستقیم خودرو، این دو بخش رو از هم جدا کرده تا آمار دقیق دربیاد.)
یکی از نقاط ضعف بزرگ این خودروها، باتری های ضعیفشونه که فقط برای مسافت های کوتاه جواب می ده. بعضی هاشون فقط چند کیلومتر راه میرن و اکثر مدل هایی که در سال های اخیر فروخته شدن، با باتری حدود 32 تا 48 کیلومتر حرکت می کنن. قانون گذاران اروپایی و خودروسازها پیشنهاد دادن که در مدل های آینده برد مسافت رو بیشتر کنن، به این امید که باتریِ قوی تر مردم رو تشویق کنه تا بیشتر ماشینشون رو شارژ کنن. این مسئله مانعی جدی برای بهبود واقعیت هیبرید پلاگین است.
البته این موضوع هم تضمینی نیست. این خودروها وقتی فقط با برق کار می کنن، هنوز محدودیت های خودشون رو دارن. چون اکثر پلاگین هیبریدی ها بر پایه پلتفرم های بنزینی ساخته شدن و موتورهای الکتریکی و سیستم های برقی شون نمی تونن 100 درصد توان مورد نیاز ماشین رو تامین کنن. وقتی راننده پاش رو روی گاز فشار می ده، موتور بنزینی مجبور می شه وارد عمل بشه. در بقیه خودروها هم وقتی هوا سرده، موتور بنزینی برای گرم کردن اتاق روشن می شه. وقتی اوضاع این طوریه، ظاهرا سؤالی که برای اکثر راننده های این ماشین ها پیش میاد اینه که «اصلا چرا زحمت شارژ کردن رو به خودم بدم؟» این چالش ها، درک ما از واقعیت هیبرید پلاگین و انتظارات از آن را پیچیده تر می کند.
و این سؤالی بزرگ تر رو ایجاد می کنه: اصلا چرا باید سراغ پلاگین هیبریدی ها رفت؟
این ماشین ها به عنوان راهی برای عادت دادن مشتری های محتاط به دنیای خودروهای تمام برقی تبلیغ می شن. استدلال اینه: تا زمانی که شبکه های شارژ ساخته بشن، راننده ها به شارژ کردن عادت می کنن. وقتی هم که وقت خرید ماشین بعدی برسه، شبکه ها آماده ان و مشتری ها راحت تر به سراغ ماشین کاملا برقی میرن. این ایده اولیه، در مقابل واقعیت هیبرید پلاگین که کمتر شارژ می شود، قرار می گیرد.
اما وقتی کسی ماشینش رو شارژ نمی کنه، مسلما عادتی هم شکل نمی گیره. بدون شارژ کامل، سیستم پیشرانه الکتریکی عملا به درد کسی نمی خوره. مردم همچنان از مقررات آلودگی هوا رنج می برن و راننده ها هم مجبورن صدها کیلوگرم وزن اضافی رو با خودشون بکشن و به خاطر پیچیدگی سیستم فنی، با فراخوان های بیشتر و هزینه های سرویس بالاتر دست و پنجه نرم کنن.
تغییر فرمول پلاگین هیبریدی ها برای وابستگی بیشتر به باتری می تونه کمک کننده باشه. یک راهکار موقت، «خودروی الکتریکی با برد افزایش یافته» (EREV) هست که طوری طراحی شده که تا وقتی شارژ باتری تموم نشده، فقط با برق کار می کنه و بعد از اون، موتور بنزینی صرفا باتری رو شارژ می کنه. تا الان هیچ EREV ای صاحبش رو مجبور به شارژ کردن نکرده؛ یعنی راننده می تونه تا آخر عمرِ ماشین فقط با بنزین رانندگی کنه. ب ام و قبلا مدل i3 رو با این سیستم می ساخت، اما سال ها پیش تولیدش رو متوقف کرد. فورد و استلانتیس هم وانت های EREV رو معرفی کردن که هنوز وارد بازار نشدن.
در این میان، شبکه های شارژ خودروهای برقی مدام در حال گسترش هستن. ممکنه تا زمانی که خودروسازها بتونن پلاگین هیبریدی ها و EREV ها رو در مقیاس بزرگ تولید کنن، دیگه راننده ها اصلا نیازی به یک موتور بنزینی به عنوان «دلگرمی» نداشته باشن. (خانواده من دو سال پیش به همین نتیجه رسید. بعد از یک دهه استفاده از ب ام و i3 و کرایسلر پاسیفیکا هیبریدی، ما ماشینمون رو با یک کیا EV9 عوض کردیم.)
خودروسازهای قدیمی که استراتژی های برقی سازیشون رو بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنید تغییر دادن، ممکنه مجبور بشن یک بار دیگه مسیرشون رو عوض کنن.
در مجموع، تجربه سال های اخیر نشان می دهد که تکیه بر تکنولوژی های میانی بدون اصلاح رفتار مصرف کننده، نمی تواند اهداف زیست محیطی را به طور کامل محقق کند. برای گذار واقعی به هوای پاک، نیاز به تمرکز بیشتر بر توسعه زیرساخت های شارژ و تشویق به استفاده از خودروهای کاملا الکتریکی بیش از پیش احساس می شود.
