شرکت K2 با طراحی ماهواره های غول پیکر و پرقدرت، به دنبال رفع موانع انرژی در مدار و فراهم کردن بستری مناسب برای ساخت دیتاسنتر در فضا است تا پردازش داده ها در خارج از جو زمین به واقعیت تبدیل شود.
یک سازنده ماهواره جاه طلب قراره توی هفته های آینده یکی از پرقدرت ترین فضاپیماهایی که تا حالا ساخته شده رو پرتاب کنه تا تکنولوژی مورد نیاز برای ساخت دیتاسنتر در فضا رو نمایش بده.
شرکت K2 که توسط برادرهای کنجور، کاران و نیل (مهندس های سابق SpaceX) در سال 1400 تاسیس شده، ماهواره خودش به اسم گراویتاس (Gravitas) رو توی یک موشک فالکون 9 قرار داده که انتظار می ره تا آخر همین ماه پرتاب بشه. گراویتاس 2 تن متریک وزن داره و وقتی پنل های خورشیدیش باز بشن، طول بال هاش به 40 متر می رسه.
هدف از این ماهواره بزرگ، قدرت زیاده: گراویتاس می تونه 20 کیلووات برق برای استفاده محموله هایی مثل حسگرهای قوی، فرستنده-گیرنده ها و کامپیوترها تولید کنه. برای مقایسه، فضاپیمای ViaSat-3 که حتی بزرگ تر و گرون تره، می تونه بیش از 25 کیلووات برق تولید کنه، در حالی که تخمین زده می شه ماهواره های استارلینک V2 حدود 28 کیلووات برق تولید می کنن. اما بیشتر فضاپیماها فقط چند کیلووات برق تولید می کنن. این میزان قدرت، راه را برای کاربردهای پیشرفته تر و حتی ساخت دیتاسنتر در فضا هموار می کند.
کاران کنجور، مدیرعامل شرکت، توضیح می ده که «آینده در قدرت بالاتره». شرکت K2 حدود 425 میلیون دلار سرمایه جمع کرده تا این رویا رو به واقعیت تبدیل کنه و ارزش اون توسط سرمایه گذارها در آذر 1404 حدود 3 میلیارد دلار برآورد شده. این پرتاب اولین قدم شرکت در عملیات واقعی فضایی و چیزیه که کنجور اون رو «شروع سفر تکرارشونده ما» می نامه.
ماموریت گراویتاس 12 ماژول محموله فاش نشده از چندین مشتری مختلف، از جمله وزارت دفاع رو حمل می کنه. همچنین یک پیشرانه الکتریکی 20 کیلوواتی داره که شرکت انتظار داره قدرتمندترین پیشرانه ای باشه که تا به حال به فضا پرتاب شده.
کنجور گفت که این نمایش در چندین سطح موفقیت ارزیابی می شه؛ اول اینکه آیا K2 می تونه فضاپیما رو مستقر کنه و برق تولید کنه؟ دوم، آیا می تونه محموله هاش رو راه بیاندازه و پیشرانه قدرتمندش رو آزمایش کنه؟ و اگه همه چیز خوب پیش بره، آیا می تونه از پیشرانه برای بالا بردن فضاپیما تا هزاران کیلومتر به یک مدار بالاتر استفاده کنه؟
کنجور می دونه که پرتاب یک فضاپیمای جدید کار راحتی نیست – 85 درصد قطعات اون در داخل خود شرکت طراحی و ساخته شده – و بازارها خیلی سریع در مورد نقص های احتمالی قضاوت می کنن. او می گه مهم ترین چیز، جمع آوری حداکثری داده ها برای استفاده در طراحی بعدی ماهواره است؛ K2 قصد داره در دو سال آینده 11 ماهواره رو در ترکیبی از ماموریت های نمایشی و تجاری پرتاب کنه.
تا سال 1407، کنجور انتظار داره که شرکت در حال تولید ماهواره برای مشتری هایی باشه که می خوان شبکه های تجاری از فضاپیماهای پرقدرت بسازن. این شامل پشتیبانی از پروژه های ساخت مراکز داده فضایی اسپیس ایکس نیز می شود.
با ادامه نقش پررنگ ماهواره ها در اقتصاد، قدرت بالا به باز شدن فرصت های تجاری جدید کمک می کنه. کنجور انتظار داره اولین تاثیر روی شبکه های ارتباطی باشه؛ قدرت بیشتر یعنی ظرفیت انتقال داده بالاتر و سیگنالی که کمتر در برابر پارازیت آسیب پذیره. از اونجایی که پردازش داده در مدار اهمیت بیشتری پیدا می کنه، برای کار با پردازنده های پیشرفته به ماهواره های پرقدرت نیاز خواهد بود. این ضرورت، چشم انداز ساخت دیتاسنتر در فضا را تقویت می کند.
چالش ها و فرصت های ساخت دیتاسنتر در فضا
با این حال، چالش بزرگ ساخت دیتاسنتر در فضا – و انواع ماهواره های بزرگ – هزینه پرتاب اون ها به فضاست. ایده اولیه K2 استفاده از قدرت استارشیپ (Starship) بود، موشک غول پیکری که فعلا توسط SpaceX در حال توسعه است و ممکنه بتونه هزینه های رسیدن به مدار رو به شدت کاهش بده. اما هنوز مشخص نیست که این وسیله چه زمانی عملیاتی می شه یا خدمات ارزون قیمت خودش رو شروع می کنه.
اما تقاضای رو به رشد برای قدرت بیشتر در مدار، قاب جدیدی به فضاپیمای منحصر به فرد K2 می ده. شبکه های ارتباطی عظیم مثل استارلینک و آمازون لئو (Amazon LEO)، شرکت های بزرگ پردازش ابری که به پتانسیل ساخت دیتاسنتر در فضا فکر می کنن، و برنامه های پنتاگون برای یک سیستم دفاع موشکی 185 میلیارد دلاری با هزاران ماهواره جدید، همگی به سمت ماهواره هایی با قدرت الکتریکی بیشتر اشاره دارن.
شرکت K2 استدلال می کنه که فضاپیماهای اون ها هنوز هم منطقی هستن، حتی در دنیایی که ممکنه هزینه پرتابشون حدود 7.2 میلیون دلار (با نرخ مشتری در فالکون 9) باشه، به جای 600 هزار دلار (دنیایی که استارشیپ هزینه های پرتاب رو برای مشتری های بیرونی کاهش می ده). کنجور معتقده که قیمت 15 میلیون دلاری گراویتاس، اون رو هنوز از ماهواره های پرقدرتی که توسط پیمانکارهای سنتی ساخته می شن ارزون تر می کنه، در حالی که از فضاپیماهای کوچیک تر با قیمت مشابه، قدرتمندتره همچنین برنامه بلو اوریجین برای سومین پرتاب موشک نیو گلن نیز در این فضا نقش مهمی دارد.
و به محض اینکه بزرگ ترین موشک ها پروازهای منظم خودشون رو شروع کنن، کنجور می گه تیمش با گزینه های حتی بزرگ تر آماده خواهد بود.
او به TechCrunch گفت: «تفکر ما اینه که بیایم تمام قطعاتی رو بسازیم که وقتی استارشیپ و نیو گلن (New Glenn) برای همه در دسترس قرار گرفتن، بتونیم اولین پیشرو در این زمینه باشیم.» شرکت K2 طرح های آماده ای برای یک ماهواره 100 کیلوواتی داره که تمام فضای کارخونه رو پر کرده و در کل ساختمان کشیده شده است، قدمی بزرگ در جهت تحقق رویای ساخت دیتاسنتر در فضا.
با تکیه بر توان مهندسی تیم های نوپا و کاهش هزینه های پرتاب، دستیابی به زیرساخت های عظیم در مدار دیگر یک رویای دور نیست. توانمندسازی فضاپیماها برای تولید برق در مقیاس بالا، کلید اصلی ورود به عصر جدیدی از تکنولوژی است که در آن فضا به بخشی جدایی ناپذیر از شبکه پردازش ابری و ارتباطات پایدار تبدیل خواهد شد.
K2 to launch its first high-powered satellite for space compute
