استارتاپ باکت رباتیکز با استفاده از بینایی ماشین و تخصص در تشخیص خودکار عیوب سطح، به دنبال ایجاد تحولی در بازرسی کیفی خطوط تولید صنایع مختلف است.
هوا تو لاس وگاس اصلا خوب به نظر نمی رسید. برنامه این بود که هر کدوم از کارمندای شرکت «باکت رباتیکز» (Bucket Robotics) که تحت حمایت YC هست و در زمینه تشخیص خودکار عیوب سطح تخصص دارد، قطعات غرفه شون رو توی چمدوناشون بذارن و برای نمایشگاه الکترونیک مصرفی (CES) سال 1404 (2026) ببرن. اما «مت پوچالسکی»، مدیرعامل و بنیان گذار شرکت، نمی خواست ریسک کنه که ممکنه یکی از پروازها (یا همه شون) تاخیر بخوره. واسه همین یه هیوندای سانتافه اجاره کرد و همه ی وسایل رو بارِش کرد.
اون توی محوطه ی نمایشگاه با خنده گفت: «واقعا… واقعا جا کم بود!»
12 ساعت رانندگی زیر بارون طول کشید، اما تجهیزات و خودِ پوچالسکی به سلامت به لاس وگاس رسیدن و این طوری اولین حضور این شرکتِ نوپا توی نمایشگاه CES رقم خورد.
شرکت «باکت رباتیکز» که تو سانفرانسیسکو مستقره، فقط یکی از هزاران شرکتی بود که توی این کنفرانس سالانه ی تکنولوژی غرفه داشت؛ مثل یه دونه شن توی ساحلی پر از محصول و وعده و وعید. اما با وجود غرفه ی ساده شون توی سالن غربی (West Hall) که مخصوص خودروها بود، پوچالسکی گفت که این سفر واقعا ارزشش رو داشت.
بخشی از این موفقیت به خاطر خستگی ناپذیری، دقت بالا و همیشه آماده بودن برای معرفی ایده (Pitch) بود.
پوچالسکی که یه مهندسه، بیشترِ دهه ی گذشته رو روی ماشین های خودران توی شرکت هایی مثل اوبر، Argo AI، شرکت Latitude AI (زیرمجموعه فورد) و Stack AV (تحت حمایت سافت بانک) کار کرده.
اون توی این شغل ها روابط نزدیکی با فعالای صنعت خودرو پیدا کرد و ما در طول اون هفته مدام همدیگه رو می دیدیم.
یه شب توی یه مهمونی شبکه سازی صنعتی بود. یه شب دیگه هم ساعت 10 شب توی لابی هتل من، داشت با «سانجی دستور» (بنیان گذار استارتاپ های Skip و Boosted که اونا هم کارشون رو از YC شروع کرده بودن) درباره ی ایجاد تعادل بین کیفیت و بازدهی تولید بحث می کرد.
اما من اولین بار پوچالسکی رو موقع صبحانه توی هتل دیدم. اون و همکارش «مکس جوزف» که توی بخش فروش کار می کنه، میز بغل من نشسته بودن و در حالی که داشتن تخم مرغ می خوردن (که ظاهرا ارگانیک بود)، مقدمات «روز رسانه ها» توی کنفرانس رو چک می کردن.
شور و اشتیاق پوچالسکی نظرم رو جلب کرد و بعد از اینکه با هم آشنا شدیم، برام توضیح داد که باکت رباتیکز داره چیکار می کنه. تا به خودم بیام، یه کیف ضدضربه (Pelican case) زرد براق رو باز کرد و یه قطعه پلاستیکی کوچیک داد دستم.
تخصص باکت رباتیکز در تشخیص خودکار عیوب سطح
باکت رباتیکز که کارش رو از بهار 1403 (2024) و با حمایت YC شروع کرده، تمرکزش روی استفاده از سیستم های بینایی پیشرفته برای بازرسی کیفی، به خصوص برای سطوح مختلفه. هدفشون تشخیص خودکار عیوب سطح و خودکارسازی یه کار تکراریه که پوچالسکی به شوخی می گفت معمولا توسط «یه سری آدم تو ویسکانسین» انجام می شه؛ اونا می خوان با این کار به تلاش های صنایع مختلف برای برگردوندن تولید به داخل کشور کمک کنن.
یکی از مثال هایی که پوچالسکی زد، دستگیره ی درِ ماشین بود. این قطعه ایه که مشتری هر روز لمسش می کنه، پس باید از نظر ساختاری سالم باشه و این نوع بازرسی کیفی تقریبا یه مسئله ی حل شده ست.
اما مطمئن شدن از اینکه سطح قطعه هیچ عیب و نقصی نداره، می تونه چالش برانگیز باشه. تشخیص خودکار عیوب سطح در این موارد اهمیت زیادی دارد. آیا رنگش درسته؟ آیا جای سوختگی یا خراش روش هست؟ اینا سوالاتیه که باکت رباتیکز می خواد بهشون جواب بده.
اون گفت: «خودکار کردن این جور چالش ها و تشخیص خودکار عیوب سطح بدون حجم عظیمی از داده واقعا سخته، واسه همین خودروسازها فقط چند نفر رو توی ویسکانسین مسئول انجام این کار می کنن.»
راهکارهای نوین برای تشخیص خودکار عیوب سطح
باکت رباتیکز این مشکل داده رو با استفاده از فایل های طراحی مهندسی (CAD) قطعات حل می کنه. بعدش کلی نقص شبیه سازی شده (مثل جای سوختگی، برجستگی یا شکستگی) ایجاد می کنه تا نرم افزار بینایی شون بتونه در راستای تشخیص خودکار عیوب سطح، اون مشکلات رو به سرعت توی خط تولید تشخیص بده.
نیازی به برچسب گذاری دستی نیست و شرکت ادعا می کنه که مدل هاشون می تونن «در عرض چند دقیقه» راه اندازی بشن و اگه محصول یا خط تولید تغییر کرد، خودشون رو با شرایط جدید وفق بدن. پوچالسکی گفت یکی از مزیت های بزرگشون تا به امروز اینه که باکت رباتیکز می تونه بدون نیاز به سخت افزار جدید، با خطوط تولید فعلی ادغام بشه.
این موضوع مشتری هایی رو از صنعت خودرو و دفاع جذب کرده و باعث شده باکت رباتیکز توی مسیر محبوبِ تبدیل شدن به یه شرکت با «کاربرد دوگانه» (نظامی و غیرنظامی) قرار بگیره.
پوچالسکی گفت وقتی نمایشگاه شروع به کار کرد، دو ساعت اول واقعا «نفس گیر» بود. بازدیدکننده هایی با کت و شلوار دور میزهای این استارتاپ می چرخیدن، استیکرهای نارنجی با لوگوی باکت رباتیکز رو برمی داشتن و از کارمندها درباره تکنولوژیشون سوال می پرسیدن.
مهم تر از همه، پوچالسکی گفت که میزان علاقه و استقبال در طول هفته ثابت موند. اون «بحث های فنی جدی» با آدم هایی از دنیای تولید، رباتیک و اتوماسیون داشت. اون روز جمعه گفت که تمام هفته ی بعد از نمایشگاه رو مشغول تماس های پیگیری با مشتری ها و سرمایه گذارهای احتمالی بوده.
نمایشگاه CES می تونه خسته کننده و سخت باشه، اما باکت رباتیکز از پسش براومد. حالا نوبت بخش واقعا سخت ماجراست: ساختن بیزنس، مقیاس پذیر کردنش و جذب سرمایه که با توجه به پیش بینی هوش مصنوعی در کسب وکارها توسط سرمایه گذاران برای سال 1405، مسیری پرچالش اما امیدوارکننده برای بستن قراردادهای تجاری بزرگ است.
در مورد اون «آدم ها توی ویسکانسین»، پوچالسکی شرکتش رو تهدیدی برای نون شب اونا نمی بینه. اون گفت که اون شغل ها فقط مربوط به پیدا کردن نقص ها نیست، بلکه به همون اندازه به پیدا کردن علت اصلی مشکل هم ربط دارن.
علاوه بر این، پوچالسکی اضافه کرد که تشخیص خودکار عیوب سطح و خودکارسازی بازرسی کیفیت سطوح، چیزیه که صنعت تولید دهه هاست داره سعی می کنه انجامش بده.
اون گفت: «پس وقتی سراغ مشتری هامون می ریم، واقعا هیجان زده می شن.»
تلاش شرکت هایی مانند باکت رباتیکز نشان می دهد که ادغام هوش مصنوعی با فرآیندهای سنتی تولید نه تنها کارایی را افزایش می دهد، بلکه استانداردهای جدیدی را در کنترل کیفیت تعریف می کند. با پیشرفت این فناوری ها، انتظار می رود صنایع بیشتری به سمت اتوماسیون هوشمند حرکت کنند تا دقت و سرعت را در کنار هم تجربه کنند.
