پائولو آردوینو با اتخاذ رویکردهای شفاف تر و همکاری با نهادهای نظارتی، درصدد اثبات وضعیت تتر و ثبات مالی این شرکت است تا جایگاه آن را به عنوان یک نهاد مالی معتبر در بازارهای جهانی و تکنولوژی های نوین تثبیت کند.
اگه اخبار رو دنبال کرده باشید، احتمالا متوجه یه روند خاص توی هفته گذشته شدید. علاوه بر گزارش های پر زرق وبرق در «فورچن» و «بلومبرگ»، پائولو آردوینو، مدیرعامل تتر، با رویترز و تک کرانچ هم گفتگو کرده. اما چرا مردی که پشت محبوب ترین (و گاهی بحث برانگیزترین) استیبل کوین دنیاست، یه هجمه رسانه ای تمام عیار راه انداخته؟ این موضوع به مسائل مربوط به تتر و ثبات مالی این رمزارز برمی گردد.
زمان بندی این کار اصلا اتفاقی نیست. همین هفته، تتر ارز USAT رو معرفی کرد؛ یه استیبل کوین تحت نظارت آمریکا که از طریق «آنکوریج دیجیتال بانک» صادر می شه. این اولین محصول تتره که برای رعایت قوانین جدید فدرال و رقابت مستقیم با USDC شرکت سیرکل طراحی شده. شرکت «فیدلیتی» هم همین چهارشنبه یه استیبل کوین رقیب رو راه انداخت و در کنار جی پی مورگان چیس و پی پال، وارد این رقابت سنگین شد.
این یه تغییر جهت بزرگ از یه وضعیت کاملا متفاوت به وضعیت دیگه ست. سال ها بود که آردوینو از ایالات متحده دوری می کرد و از دور شاهد بود که نهادهای نظارتی دور شرکتش خط می کشیدن و دادستان ها در حال تحقیق بودن. شرکت اون به عنوان یه مجموعه غیرشفاف و شاید حتی کلاهبردار شناخته می شد و طبق مقاله ای که اکونومیست تابستون گذشته منتشر کرد، اون رو «رویای پولشویان» نامیده بودن.
اما وقتی این هفته با آردوینو تماس تصویری داشتم، کاملا مشخص بود که اون دوران دیگه تموم شده. تتر حالا با مقامات کاخ سفید جلسه می ذاره، با FBI و سرویس مخفی آمریکا همکاری می کنه و شرط بسته که USAT می تونه تسلط سیرکل رو بر بازار آمریکا بشکنه. (البته USAT از USDT، محصول پرچمدار تتر که 187 میلیارد دلار در گردش جهانی داره اما استانداردهای نظارتی جدید آمریکا رو نداره، جداست).
آردوینو 41 ساله که فقط دو ماه بعد از راه اندازی تتر در سال 1393 به این شرکت پیوسته، از دفترش در لوگانوی سوئیس بیش از یک ساعت وقت گذاشت تا توضیح بده چطور تتر از یه بازیگر دنیای کریپتو به یه نهاد پذیرفته شده در سیستم مالی اصلی تبدیل شده و چطور تونسته مثل استارتاپ های موفق در صنایع قانون گذاری شده و عبور از چالش های قانونی، از سد چالش های نظارتی بگذره.
تتر و ثبات مالی؛ مسیری به سوی پذیرش جهانی
رشد و شتاب تتر واقعا غیرقابل انکاره. USDT تتر در واقع یه دلار دیجیتاله که از فناوری بلاک چین برای جابه جایی در مرزها استفاده می کنه، بدون اینکه به موسسه خاصی وابسته باشه. ارزش بازار تتر از مجموع تمام رقبای استیبل کوینش بیشتره. این ارز حدود 536 میلیون کاربر داره و هر فصل 30 میلیون نفر به این تعداد اضافه می شه. آردوینو به من می گه: «رشد ما بیشتر شبیه فیس بوکه تا هر اپلیکیشن مالی دیگه ای.»
آردوینو معتقد است که مزیت پیش گام بودن تتر فراتر از تسلط بر بازاره و اون رو عاملی برای تغییر زندگی مردم در کشورهایی با ارز ضعیف می دونه. اون اشاره می کنه: «توی آرژانتین، پزو در پنج سال گذشته 94.5٪ از ارزش خودش رو در برابر دلار آمریکا از دست داده. در هائیتی، میانگین حقوق 1.34 دلار در روزه. این مردم هیچ وقت بخشی از سیستم مالی نبودن.»
او ادامه می ده: «چیزی که تتر خلق کرده، بزرگترین داستان موفقیت در زمینه شمول مالی در تاریخ بشریته.»
آردوینو می دونه که هنوز کارهای زیادی برای جلب اعتماد مردم پیش رو داره. گزارش تابستون گذشته اکونومیست که جزئیاتی از نحوه استفاده احتمالی کاترینا ژدانووا, پولشوی روسی, از تتر برای جابه جایی پول بین باندهای مواد مخدر بریتانیا, هکرهای مسکو و عوامل اطلاعاتی روسیه منتشر کرده بود, اصلا به نفع تتر نبود.
وقتی این موضوع رو مطرح می کنم، آردوینو اون رو کم اهمیت جلوه می ده و مبالغ ذکر شده در اون گزارش رو «قطره ای در برابر اقیانوس» می نامه. اون می گه: «اکثریت مطلق و بی نهایت استفاده از USDT توسط افراد خوب انجام می شه» و اضافه می کنه که این شرکت حالا با حدود 300 آژانس اجرای قانون در بیش از 60 کشور همکاری می کنه. «از آیفون یا تویوتا هم گاهی افراد بد استفاده می کنن.»
اما اون فراتر می ره و استدلال می کنه که فناوری شرکتش در نظارت بر فعالیت های غیرقانونی، حتی از پول نقد هم برتره. اون می گه: «اگه پالت های نقد صدها میلیارد دلاری در دنیا جابه جا بشن، پلیس آمریکا به سختی می تونه کاری انجام بده. اما با USDT، ما نشون دادیم که با همکاری وزارت دادگستری، FBI، سرویس مخفی و صدها آژانس دیگه، می تونیم خیلی سریع دارایی ها رو مسدود کنیم.»
در واقع، طبق گفته آردوینو، تتر 3.5 میلیارد دلار توکن رو مسدود کرده که اکثریت اونا متعلق به «افرادی بوده که مورد کلاهبرداری یا هک قرار گرفته بودن». به عنوان مثال، اون می گه در سال 1402، تتر 225 میلیون دلار مربوط به «کلاهبرداری قصابی خوک» رو در «یک چشم بهم زدن» شناسایی کرد، اون هم بعد از اینکه سیستم های مالی سنتی نتونسته بودن اون رو تشخیص بدن. (کلاهبرداری قصابی خوک شامل افرادیه که با قربانیان دوست می شن یا رابطه عاطفی برقرار می کنن تا اونا رو به سرمایه گذاری های جعلی ترغیب کنن).
او به من می گه: «ما FBI و سرویس مخفی رو وارد سیستم خودمون کردیم و از قوانین OFAC (دفتر کنترل دارایی های خارجی آمریکا) پیروی می کنیم.»
هنوز معلوم نیست که آیا منتقدان راضی شدن یا نه، اما تتر از هر تلاشی برای پایین کشیدنش جون سالم به در برده. این یه نبرد همیشگیه. همین سه ماه پیش، موسسه S&P Global Ratings ثبات USDT رو ضعیف ارزیابی کرد.
وقتی این موضوع رو می گم، آردوینو با بی اعتنایی جواب می ده: «اگه این همون S&P هست که بحران وام های مسکن رو کلا ندید گرفت، من افتخار می کنم که ما رو ضعیف می دونه.»
اون بعدش به بهار 1401 اشاره می کنه، زمانی که یه استیبل کوین بزرگ دیگه به اسم «ترا لونا» یهو فروپاشید و 40 میلیارد دلار سرمایه رو یک شبه نابود کرد. وحشت کل بازار استیبل کوین ها رو گرفت و صندوق های پوشش ریسک شرط بستن که تتر قربانی بعدیه. مشتری ها برای بیرون کشیدن پولشون هجوم بردن. «ما 7 میلیارد دلار رو در 48 ساعت پس دادیم – یعنی 10٪ از ذخایرمون. در عرض 20 روز، 20 میلیارد دلار که می شد 25٪ ذخایر. هیچ بانکی در دنیا نیست که بتونه در برابر این حجم از درخواست برداشت دووم بیاره. ما این کار رو با موفقیت کامل انجام دادیم.» این تجربه به وضوح نشان می دهد که تتر و ثبات مالی آن، حتی در بحرانی ترین شرایط، قابل اعتماد است.
آردوینو همچنین به رقیبی اشاره می کنه که در یه اتفاق مشابه نتونست به این خوبی عمل کنه، هرچند مستقیما اسمی ازش نمی بره. اما منظورش کاملا واضحه: سیرکل. وقتی بانک سیلیکون ولی در سال 1402 فروپاشید، ارز USDC شرکت سیرکل بعد از فاش شدن 3 میلیارد دلار دارایی در معرض خطر، برای مدتی ارزش برابریش با دلار رو از دست داد. وقتی مستقیما از آردوینو درباره سیرکل می پرسم – که معمولا به عنوان جایگزین شفاف تر معرفی می شه – تیم روابط عمومیش سریع مداخله می کنه. اون فقط تونست بگه: «گاهی اوقات اگه جلوی وال استریت زانو نزنید، شما رو به شکل دیگه ای نشون می دن.»
تتر و ثبات مالی؛ فراتر از انتظارات بانکی
آردوینو تاکید می کنه که تتر حالا 30 میلیارد دلار ذخیره اضافی فراتر از مبلغ مورد نیاز برای بازخرید تمام توکن های در گردش داره. علاوه بر این، این ذخایر در شرکت «کانتور فیتزجرالد» نگهداری می شه؛ همون شرکت وال استریتی که هاوارد لوتنیک بیش از سه دهه مدیریتش کرد، قبل از اینکه سال گذشته وزیر بازرگانی آمریکا بشه. لوتنیک علنا اعتبار تتر رو تایید کرده؛ در همین حال، این شرکت از مدیریت دارایی های عظیم تتر کارمزد می گیره که باعث ایجاد یه نفع مالی در کنار نقش لوتنیک در سیاست های تجاری آمریکا شده.
حرف اصلی آردوینو اینه که تتر حالا از بانک های سنتی امن تره. اون می گه: «سیستم بانکی داره با ذخیره کسری 90 درصدی کار می کنه. یعنی اگه 1 میلیون دلار در حساب بانکی بذارید، فقط 100 هزار دلرش اونجاست و 900 هزار دلرش وام داده شده.» در مقابل، اون استدلال می کنه که «حتی اگه قیمت بیت کوین به صفر برسه، تتر و ثبات مالی آن پول بیشتری از تمام توکن های USDT صادر شده خواهد داشت.»
همه این ذخایر سودهای کلانی ایجاد می کنن. طبق گزارش فورچن، تتر برای سال 1404 بیش از 15 میلیارد دلار سود گزارش کرده که عمدتا از بازده ذخایره؛ سودی که برعکس حساب های پس انداز یا جاری، با دارندگان USDT تقسیم نمی شه. وقتی می پرسم آیا تتر قصد داره این سود رو با مشتری ها تقسیم کنه، آردوینو می گه با اینکه این کار برای آمریکایی ها که انتظار سود دارن منطقیه، اما برای کاربران اصلی تتر که بیشتر دنبال حفظ ارزش پولشون هستن، اولویت نیست.
او می گه: «لیر ترکیه در پنج سال گذشته 81٪ ارزشش رو در برابر دلار از دست داده. پزو آرژانتین 94.5٪ افت کرده.» برای کسی که ارزش پولش روزانه 3٪ کم می شه، سود سالانه 4٪ معنایی نداره. «در حالی که برای بقیه دنیا استیبل کوین های دلار آمریکا مثل حساب پس اندازه، برای مردم آمریکا نباید به استیبل کوین به عنوان حساب پس انداز نگاه کرد، بلکه بیشتر شبیه یه حساب جاریه.» این دیدگاه اهمیت تتر و ثبات مالی آن را برای حفظ ارزش دارایی ها در اقتصادهای ناپایدار نشان می دهد.
شاید یه دلیل دیگه هم برای اینکه تتر تمایلی به تقسیم سود نداره وجود داشته باشه: قوانین در دست بررسی که ممکنه این کار رو غیرقانونی کنه. قانون CLARITY که در حال حاضر در کنگره در جریان است، صادرکنندگان استیبل کوین رو از پرداخت سود به دارندگان منع می کنه؛ اقدامی که گروه های بانکی برای جلوگیری از خروج سپرده ها از بانک های سنتی ازش حمایت می کنن. برای تتر، تصویب این قانون صرفا مدل کسب وکار فعلیش رو قانونی و رسمی می کنه. اما برای رقبایی مثل سیرکل که برنامه های پاداش رو امتحان کردن، می تونه یه ابزار رقابتی رو حذف کنه.
فراتر از استیبل کوین ها
جاه طلبی های آردوینو فراتر از USDT است. «تتر گلد»، توکنی که پشتوانه اش طلای فیزیکیه و در سال 1399 (2020) راه اندازی شد، حالا 2.6 میلیارد دلار در گردش داره. اما استراتژی طلای تتر خیلی بزرگتر از این حرف هاست. طبق مصاحبه آردوینو با بلومبرگ، این شرکت حدود 140 تن طلا به ارزش تقریبا 24 میلیارد دلار داره که اون رو به یکی از بزرگترین دارندگان خصوصی طلا در جهان تبدیل می کنه.
وقتی می پرسم چرا تتر محصولاتی مثل تتر گلد رو راه انداخته، اون رو به عنوان ارائه راهکارهای جایگزین در دنیای نامطمئن توصیف می کنه. اون می گه: «طلا اولین شکل بزرگ و تقریبا همگانی پول در تاریخ بشریت بوده. برای اولین بار با فناوری بلاک چین، تونستیم طلا رو دوباره به پولی تبدیل کنیم که نه فقط برای حفظ ارزش، بلکه برای جابه جایی ارزش هم استفاده بشه.»
او به یاد میاره که وقتی محصول طلا معرفی شد، «تقریبا ما رو دیوونه خطاب کردن». از اون زمان، تتر هفته ای یک تا دو تن طلا می خره و خودش رو به قول آردوینو به «یکی از بزرگترین بانک های مرکزی طلای دنیا» تبدیل کرده.
اما ورود این شرکت به دنیای هوش مصنوعی (AI) نشون دهنده نقشه های حتی بزرگتر آردوینوئه. حدود نه ماه پیش، تتر پلتفرم هوش مصنوعی غیرمتمرکز خودش به نام Qvac رو معرفی کرد. این اسم از داستان کوتاه اسحاق آسیموف به نام «آخرین سوال» گرفته شده که آردوینو اون رو «باشکوه ترین اثر علمی-تخیلی تاریخ» می دونه.
هدف اون برای Qvac مشابه هدفش برای USDT است: خدمت به کسانی که نادیده گرفته شدن. اون توضیح می ده: «هدف USDT هیچ وقت جذب افرادی نبود که در جی پی مورگان حساب دارن. ما سراغ افرادی رفتیم که سیستم مالی سنتی اونا رو رها کرده بود.» به همین ترتیب، پلتفرم های هوش مصنوعی متمرکز، میلیاردها نفری که توانایی پرداخت هزینه اشتراک رو ندارن، از دست می دن.
آردوینو می گه: «اگه اونا پول کافی برای پرداخت سالانه 150 دلار برای یه حساب بانکی رو ندارن، پول کافی برای استفاده از پلتفرم های قدرتمند هوش مصنوعی رو هم ندارن.» در عوض، Qvac قراره به صورت محلی روی گوشی های هوشمند اجرا بشه، چون اون معتقد است که تا سه تا پنج سال آینده، قدرتمندترین گوشی های امروزی در آفریقا و آمریکای جنوبی رایج می شن و استفاده از 80٪ قابلیت های هوش مصنوعی رو ممکن می کنن. «بنابراین USDT قدرت بخش بزرگترین پلتفرم هوش مصنوعی غیرمتمرکز دنیا خواهد بود.»
این چشم انداز بزرگیه، اما حتی Qvac هم فقط یه بخش از یه استراتژی بزرگتره. طبق گزارش فورچن، تتر بیش از 1 میلیارد دلار در شرکت رباتیک هوش مصنوعی آلمانی Neura، حدود 775 میلیون دلار در پلتفرم رسانه اجتماعی Rumble و صدها میلیون دلار دیگه در حوزه های ماهواره، مراکز داده و کشاورزی سرمایه گذاری کرده. این مجله تغییر شکل تتر رو به چیزی شبیه به یک «صندوق ثروت ملی» تشبیه کرده.
وقتی اشاره می کنم که از بیرون، این سرمایه گذاری ها – از جمله سهام در باشگاه فوتبال یوونتوس – بی ربط به نظر می رسن، آردوینو اصرار داره که این طور نیست. اون می گه: «شعار تتر اینه که یه شرکت پایدار (Stable) باشه. دلیل اینکه ما در زمین، دامداری، کشاورزی، فناوری های مدرن و طلا سرمایه گذاری می کنیم، اینه که مطمئن بشیم تتر می تونه ستون اصلی دنیای کاربرانش باقی بمونه.»
او این رو به عنوان یه سیستم به هم پیوسته توصیف می کنه که در اون کشاورزی می تونه دیجیتالی بشه، بازار طلا متحول بشه و مخابرات به صورت همتا به همتا دربیاد. اون می گه: «داستان ما درباره ساختن شرکتیه که بتونه در برابر گذر زمان مقاومت کنه. ما داریم به یه شرکت با تاثیرگذاری اجتماعی تبدیل می شیم که زندگی صدها میلیون نفر رو تغییر می ده و چیزی بهشون می ده که قبلا هرگز نداشتن: تتر و ثبات مالی حاصل از آن.»
و وقتی بحث ریسک های سیاسی رو پیش می کشم – اینکه اگه دولت بعدی آمریکا مثل دولت قبلی تتر رو یه تهدید بدونه چی می شه – آردوینو برای اون هم آماده ست.
او می گه: «امیدوارم که شمول مالی و آوردن 536 میلیون نفر به سمت دلار، چیزی باشه که هم جمهوری خواهان و هم دموکرات ها بهش اهمیت بدن. این فقط به آموزش و آگاهی درباره مزایای تتر و ثبات مالی بستگی داره.»
تغییر استراتژی تتر از یک استیبل کوین صرف به یک هلدینگ سرمایه گذاری با دارایی های متنوع، نشان دهنده چشم انداز بلندمدت پائولو آردوینو برای این برند است. تلاش برای جذب اعتماد بازارهای جهانی و نفوذ به حوزه های استراتژیک مانند هوش مصنوعی و زیرساخت های پایدار، تتر را در موقعیتی فراتر از یک ابزار معاملاتی ساده قرار داده است.
