این مطلب به بررسی ضرورت دستیابی به استقلال فناوری اروپا و خطرات وابستگی شدید به زیرساخت های دیجیتال و شرکت های فناوری آمریکایی در دنیای امروز می پردازد.
دنیایی رو تصور کنید که دیگه کارت اعتباری تون کار نمی کنه، اکانت آمازون تون بسته شده و استفاده از شرکت های فناوری آمریکایی دیگه براتون ممکن نیست. خرید آنلاین، حواله بانکی برای اعضای خانواده توی خارج از کشور، یا کلا هر چیزی که به ایالات متحده و دلار مربوط باشه، تقریبا غیرممکن می شه. این سناریو بر اهمیت استقلال فناوری اروپا تاکید می کند.
برای یک شهروند کانادایی، این موضوع الان دیگه واقعیت زندگی شه.
سال گذشته، دولت ترامپ نام «کیمبرلی پراست»، قاضی دیوان کیفری بین المللی (ICC) رو به لیست تحریم های اقتصادی خودش اضافه کرد؛ اونم بعد از اینکه ایشون توی یه شعبه تجدیدنظر فعالیت می کرد که در سال 1399 به اتفاق آرا به دادستان ICC اجازه داد تا درباره جنایات جنگی احتمالی در افغانستان از سال 1382 به بعد، از جمله اقدامات پرسنل نظامی آمریکا، تحقیق کنه. ایالات متحده عضو ICC نیست و صلاحیت اون رو به رسمیت نمی شناسه. چندین قاضی و دادستان دیگه ICC هم توسط دولت ترامپ تحریم شدن.
«پراست» که اسمش حالا توی همون لیستی قرار گرفته که نام برخی از خطرناک ترین آدم های دنیا، از تروریست ها گرفته تا هکرهای کره شمالی و جاسوس های ایرانی توش هست، توی مصاحبه ای با «آیریش تایمز» تاثیر این تحریم ها روی زندگی ش رو «فلج کننده» توصیف کرد.
چرا استقلال فناوری اروپا اهمیت دارد؟
این پرونده جنجالی، گوشه ای از دردسرهایی رو نشون می ده که قطع دسترسی به آمریکا می تونه توی زندگی روزمره یه نفر ایجاد کنه؛ قانون گذارها و رهبران دولتی در سراسر اروپا دارن بیشتر از قبل متوجه تهدید بزرگی می شن که تو خونه باهاش روبرو هستن و به وابستگی بیش از حدشون به فناوری های آمریکایی پی می برن. این شرایط نیاز به دستیابی به استقلال فناوری اروپا را بیش از پیش نمایان می سازد.
تشدید تنش های دیپلماتیک ترامپ و زیر پا گذاشتن هنجارهای بین المللی، از جمله بازداشت یک رهبر خارجی و تهدید به حمله به یکی از متحدان ناتو و اروپا، باعث شده تا بعضی از کشورهای اتحادیه اروپا به فکر فاصله گرفتن از فناوری های آمریکایی و بازپس گیری حاکمیت دیجیتالشون بیفتن. این تغییر تفکر زمانی اتفاق می افته که دولت ترامپ به شدت غیرقابل پیش بینی و کینه توز شده و نیاز به استقلال فناوری اروپا بیش از پیش احساس می شود.
در بلژیک، رئیس امنیت سایبری این کشور «میگل دی برویکر» با اشاره به اهمیت نقش هوش مصنوعی در امنیت سایبری، توی یه مصاحبه اخیر اعتراف کرد که اروپا اینترنت رو به ایالات متحده باخته، چون آمریکا بخش زیادی از سیستم های فناوری و مالی دنیا رو پیش خودش قبضه کرده. «دی برویکر» گفت که در حال حاضر به دلیل تسلط آمریکا روی زیرساخت های دیجیتال، ذخیره کامل داده ها در اروپا «غیرممکنه» و از اتحادیه اروپا خواست که فناوری های خودش رو در سراسر این بلوک تقویت کنه تا به استقلال فناوری اروپا دست یابد.
تلاش های اتحادیه اروپا برای استقلال فناوری اروپا
پارلمان اروپا در تاریخ 2 بهمن 1399 به تصویب گزارشی رای داد که به کمیسیون اروپا دستور می ده بخش هایی رو شناسایی کنه که اتحادیه اروپا می تونه توشون وابستگی خودش رو به ارائه دهنده های خارجی کم کنه. پارلمانی ها گفتن که اتحادیه اروپا و 27 کشور عضو اون، برای بیش از 80 درصد محصولات، خدمات و زیرساخت های دیجیتالشون به کشورهای خارج از اتحادیه اروپا وابسته هستن. این رای الزام آور نبود، اما توی زمانی صادر شده که کمیسیون اروپا داره تلاش می کنه فناوری ها و وابستگی های خودش رو بیشتر به خاک خودش منتقل کنه و گامی مهم در جهت استقلال فناوری اروپا بردارد.
طبق گفته «دیوید آمیل» وزیر خدمات کشوری و اصلاحات اداری فرانسه، دولت این کشور روز سه شنبه اعلام کرد که نرم افزارهای زوم و مایکروسافت تیمز رو با نرم افزار کنفرانس ویدیویی بومی خودش یعنی «ویزیو» (Visio) جایگزین می کنه.
نگرانی ها درباره حاکمیت دیجیتال موضوع جدیدی نیست و به دهه ها قبل، حداقل به سال 1380 برمی گرده؛ یعنی زمانی که ایالات متحده بعد از حملات تروریستی 20 شهریور 1380 (11 سپتامبر)، «قانون میهن پرستی» (Patriot Act) رو معرفی کرد. این قانون به آژانس های اطلاعاتی آمریکا اجازه داد تا دنیا رو به شکلی تحت نظر بگیرن که قبلا هرگز اجازه نداشتن، از جمله جاسوسی روی ارتباطات شهروندانِ نزدیک ترین متحدانش توی اروپا، اونم با وجود قوانین سخت گیرانه محافظت از داده و حریم خصوصی در این اتحادیه. این نظارت ها اهمیت استقلال فناوری اروپا را پررنگ تر می کند.
مایکروسافت سال ها بعد در سال 1390 اعتراف کرد که به عنوان یک شرکت فناوری آمریکایی ممکنه مجبور بشه داده های اروپایی ها رو در پاسخ به یک حکم مخفی دولت آمریکا تحویل بده؛ اما تا سال 1392 طول کشید که بخش زیادی از این نظارت ها در عمل و از طریق اسناد طبقه بندی شده ای که توسط «ادوار اسنودن»، پیمانکار وقتِ NSA فاش شد، برملا بشه.
در سطح مصرف کننده های عادی هم تلاش های هماهنگی برای تشویق کاربرها به دوری از ارائه دهنده ها و فناوری های آمریکایی صورت گرفته؛ کارمندهای حوزه فناوری هم از مدیران ارشدشون خواستن تا علیه خشونتِ رو به رشد ماموران فدرال مهاجرت آمریکا اعتراض کنن. این اقدامات جمعی، گام های عملی در مسیر دستیابی به استقلال فناوری اروپا هستند.
«پاریس مارکس» روزنامه نگار مستقل، راهنمایی برای کنار گذاشتن خدمات فناوری آمریکایی تهیه کرده، در حالی که چندین وب سایت دیگه مثل Switch-to-EU و European Alternatives، کاربرها رو تشویق می کنن تا از جایگزین های محصولات و خدمات غول های فناوری (Big Tech)، مثل ابزارهای متن باز استفاده کنن.
در نهایت، کاهش وابستگی به زیرساخت های خارجی و تقویت توانمندی های بومی نه تنها یک ضرورت امنیتی، بلکه راهی برای تضمین آزادی های فردی و حاکمیت ملی در دنیای متصل امروز است. کشورهای اروپایی با حرکت به سمت خودکفایی دیجیتال، در واقع در حال بیمه کردن آینده اقتصادی و سیاسی خود در برابر نوسانات دیپلماتیک قدرت های بزرگ هستند.
Amid Trump attacks and weaponized sanctions, Europeans look to rely less on US tech
