توسعه مرکز داده فضایی به عنوان یک مرز جدید در دنیای فناوری، راهکاری برای عبور از محدودیت های فیزیکی زمین و مخالفت های اجتماعی است که اسپیس اکس و رقبای آن به شدت روی آن سرمایه گذاری کرده اند.
گزارش ها نشون می ده که اسپیس اکس مدارک محرمانه ای رو برای عرضه اولیه سهام (IPO) ثبت کرده که تو اون این شرکت قصد داره 75 میلیارد دلار با ارزش گذاری 1.75 تریلیون دلاری جذب سرمایه کنه. و به گفته ایلان ماسک، مدیرعامل این شرکت، مرکز داده فضایی بخش بزرگی از آینده اسپیس اکس خواهد بود. در همین مسیر، برنامه های جدید تولید تراشه ایلان ماسک برای اسپیس اکس می تونه زیرساخت لازم برای این جاه طلبی ها رو فراهم کنه.
در آخرین قسمت پادکست اکوئیتی (Equity) تک کرانچ، من به همراه کریستن کوروسک و شان اوکین درباره چشم انداز ماسک و بقیه شرکت هایی که اهداف مشابهی رو دنبال می کنن، گپ زدیم.
واقعی کردن مرکز داده فضایی به توسعه تکنولوژی قابل توجه و سرمایه گذاری عظیم نیاز داره، اما همون طور که شان اشاره کرد، با توجه به «مخالفت هایی که تو کل کشور با مراکز داده به طور کلی وجود داره»، مدیرانی مثل ماسک و جف بزوس ممکنه این طور فکر کنن که «چالش مهندسی تو فضا ممکنه کمتر از چالش های اجتماعی اینجا روی زمین باشه».
خلاصه گفتگوی ما رو که برای کوتاهی و وضوح بیشتر ویرایش شده، در ادامه بخونید.
شان: این یه روند بوده می تونم بگم یه روند که تو نیم سال تا یک سال گذشته خیلی سریع شکل گرفته و ما نمونه های مختلفی ازش داریم. ما اسپیس اکس رو داریم؛ حس می کنم ایلان ماسک یه جورایی تو این ترند دیر جنبید. و فعلا بیایم مکانیسم های واقعی و قابلیت اجرایی مرکز داده فضایی رو کنار بذاریم. اگه بخوایم می تونیم بعدا درباره اش حرف بزنیم، اما
شان: آره، فکر می کنم این یه چالش مهندسی خیلی جالبه. یه چالش فیزیک واقعا جذابه. یه چالش مکانیک مداری خیلی جالبه. اما چیزیه که مشخصا یه سری شرکت ها و آدما می خوان دنبالش برن. اسپیس اکس قراره این کار رو با یه مدل تغییر یافته از چیزی که الان دارن با شبکه استارلینک شون روش کار می کنن، انجام بده.
یه استارتاپ هم هست که از وای کامبینیتور (Y Combinator) بیرون اومده و اسمش اول استارکلاد (Starcloud) بود. اون ها واقعا از اولین کسایی بودن که سعی کردن یه بیزنس بزرگ حول این موضوع بسازن و همین هفته 170 میلیون دلار جذب سرمایه کردن که ارزش گذاری شون اون ها رو به وضعیت تک شاخ (Unicorn) رسوند.
جف بزوس هم داره سعی می کنه وارد این مسیر بشه. این یه نسخه نسل بعدی از رقابتیه که بین استارلینک و شبکه ماهواره ای لئو (Leo) آمازون دیدیم، و بلو اوریجین هم شبکه ماهواره ای خودش رو داره که تا یکی دو سال آینده فعال می شه.
بنابراین کلی از این اتفاقات قراره بیفته و به نظر می رسه که یک سال پیش خبری ازشون نبود. من می دونم ایلان ماسک چطوری این رو مطرح می کنه می دونیم که اون به بروکراسی و کاغذبازی حساسیت داره، اون یه مرکز داده هم تو ممفیس ساخته. شاید الان دیگه چالش ها و ریسک هایی که برای دور زدن اون کاغذبازی ها لازمه رو می شناسه.
مخالفت های زیادی تو کل کشور نسبت به مراکز داده به طور کلی وجود داره. و این آدما می گن «ما به فضا دسترسی داریم، پس بیایم همون جا امتحانش کنیم». چالش مهندسی ممکنه کمتر از چالش های اجتماعی اینجا روی سیاره مون باشه.
چرا مرکز داده فضایی؟ چالش ها و فرصت ها
کریستن: و این موضوع هیجان هم ایجاد می کنه، مگه نه؟ اگه یه شرکت در آستانه عمومی شدن باشه و روی مرکز داده فضایی کار کنه، این چیزیه که مردم می تونن نسبت بهش انتظارات مثبتی داشته باشن و محدودیت ها رو نادیده بگیرن. این حس رو منتقل می کنه که شرکت داره روی چیزی کار می کنه که قدیمی و از رده خارج نیست، بلکه نشونه ای از آینده ست. و وقتی بهش فکر می کنی، واقعا استراتژی فوق العاده یه.
آنتونی: نه اینکه ایلان ماسک تنها کسی باشه که این کار رو می کنه، اما به نظر می رسه اون تو این زمینه که بگه «شرکت های من رو بر اساس پولی که الان درمیارن قضاوت نکنید، بلکه بر اساس این چشم اندازهای بزرگی که از آینده ترسیم می کنم قضاوت کنید» به طرز باورنکردنی ای موفقه.
و برگردیم به نکته ای که شان می گفت، فکر می کنم بخش جالبش اینه که بپرسیم: این موضوع چطور با گسترش کلی مراکز داده هماهنگ می شه؟ چطور با مخالفت ها و این ایده که شاید مردم نتونن به اندازه ای که می خوان مرکز داده بسازن، جور درمیاد؟
فکر نمی کنم هیچ کدوم از ما مهندس باشیم که بتوانیم واقعا قابلیت اجرایی این برنامه ها رو ارزیابی کنیم. قطعا یه رگه از فانتزی توش هست، اما حتی وقتی این برنامه ها رو ارائه می دن، به نظر می رسسه از نظر توان پردازشی در مقایسه با چیزی که می خوان روی زمین بسازن، فقط قطره ای در برابر دریاست. بنابراین به نظر نمی رسه سناریویی وجود داشته باشه که این جایگزین یه عالمه مرکز داده جدید روی زمین بشه. این فقط یه جور […] مکمل برای اون هاست.
شان: دو تا نکته آخری که می خوام بهشون اشاره کنم و واقعا برام مهمن، اینه که اولا، ما یه جورایی شاهد عقب نشینی از مراکز داده بودیم نه فقط به خاطر مخالفت ها، بلکه شاید چون اون قدرها هم بهشون نیاز نداریم، درسته؟ ما می بینیم که بعضی از آزمایشگاه های هوش مصنوعی دارن کل کل می کنن که «خب، شاید لازم نباشه این قدر از این شرکت اجاره کنیم» یا هر چی. و اگه این موضوع نسبت به پنج ماه پیش جدی تر شده باشه، آیا یهو کل اون انگیزه برای انجام یه کار دیوونه وار مثل فرستادن مرکز داده فضایی رو از دست نمی دیم؟ تازه با فرض اینکه اصلا کار کنه.
نکته دیگه اینه که ایده ساخت مرکز داده فضایی عظیم، با همه این ماهواره هایی که اون به اصطلاح «مرکز داده» رو تشکیل می دن، برای اسپیس اکس یه بیزنس محسوب می شه. و فکر می کنم این نکته در مورد اون ها نسبت به بقیه شرکت ها منحصر به فرده: اون ها در درجه اول یه شرکت پرتاب کننده هستن، حتی با وجود اینکه درآمد زیادی از استارلینک دارن. اون ها همون وسیله ای هستن که مرکز داده فضایی رو به فضا می بره. اون ها می تونن این رو به عنوان درآمد برای اسپیس اکس ثبت کنن.
و اینجوری می شه که البته که ماسک می خواد حالا چه کار کنه چه نکنه، در نهایت باید ثابتش کنه اما البته که می خواد ماهواره های بیشتر و بیشتری به فضا بفرسته چون این یعنی درآمد بیشتر برای اسپیس اکس. و این باعث می شه اسپیس اکس به عنوان یه شرکت سهامی عام بهتر به نظر برسه. و بعد همین جوری این مسیر رو ادامه می دید تا اینکه اون چیز دیگه ای پیدا کنه تا به سرمایه گذارها پیشنهاد بده.
انتقال زیرساخت های پردازشی به مدار زمین فراتر از یک ایده علمی-تخیلی است و به عنوان یک مدل تجاری جدی برای جذب سرمایه و دور زدن موانع قانونی روی زمین دنبال می شود. موفقیت این پروژه ها می تواند تعریف ما از شبکه های جهانی و دسترسی به اطلاعات را در آینده ای نزدیک برای همیشه تغییر دهد.
Can orbital data centers help justify a massive valuation for SpaceX?
