پلتفرم Fizz با تمرکز بر تعاملات محلی و امنیت، در تلاش است تا به یک شبکه اجتماعی واقعی برای دانشجویان تبدیل شود و جایگزینی برای پلتفرم های سرگرمی محور باشد.
چیزی که به عنوان یک کلافگی ساده در گروه چت های دوران پاندمی شروع شد، حالا به پلتفرم اجتماعی برتر در پردیس های دانشگاهی سراسر آمریکا تبدیل شده؛ اپلیکیشنی که روی اون 99 درصد از زندگی تمرکز داره که معمولا توی عکس های منتخب و جذاب (highlight reel) دیده نمی شن. این اپلیکیشن با جذب توجه نسلی که معمولا به اینستاگرام و تیک تاک چسبیده ان، و با استفاده از مدل ترکیبی ناشناس بودن و تمرکز فوق محلی، به چیزی تبدیل شده که «سولومون» اون رو یک شبکه اجتماعی واقعی و «بزرگ ترین اپلیکیشن اجتماعی دانشگاهی بعد از فیس بوک» می دونه.
بازتعریف یک شبکه اجتماعی واقعی؛ دیدگاه بنیان گذار Fizz
امروز می خوایم گفتگوی «دومینیک مادوری دیویس» با «تدی سولومون»، هم بنیان گذار و مدیرعامل Fizz، رو که در کنفرانس دیسراپت (Disrupt) امسال انجام شده، بررسی کنیم. توی این گفتگو، اون ها دلیل اینکه سولومون معتقده شبکه های اجتماعی دیگر «اجتماعی» نیستند، و ضرورت وجود یک شبکه اجتماعی واقعی در فضای دیجیتال رو تحلیل می کنند.
سولومون در این گفتگو به این نکته اشاره می کنه که چطور پلتفرم هایی مثل اینستاگرام و تیک تاک، به جای fostering ارتباطات عمیق، به سمت سرگرمی صرف سوق پیدا کرده اند. این تغییر ماهیت، فضایی رو برای ظهور یک شبکه اجتماعی واقعی جدید باز کرده تا نیاز کاربران به تعاملات معنادارتر رو پاسخ بده.
یکی از جنبه های کلیدی که Fizz رو به یک شبکه اجتماعی واقعی تبدیل می کنه، تمرکز شدید بر امنیت پلتفرم است. Fizz با بهره گیری از 7000 دانش جوی ناظر داوطلب در کنار هوش مصنوعی، محیطی امن رو برای کاربران فراهم می کنه. این رویکرد، اعتماد لازم برای شکل گیری یک شبکه اجتماعی واقعی و خودمانی رو ایجاد می کنه، جایی که دانشجویان می تونن بدون ترس از قضاوت یا آزار، با هم ارتباط برقرار کنند.
استراتژی توسعه Fizz فراتر از محیط دانشگاه است و این شرکت چشم انداز «Global Fizz» رو دنبال می کنه. این به معنای گسترش مفهوم یک شبکه اجتماعی واقعی است که از مرزهای دانشگاهی عبور کرده و به جوامع گسترده تری خدمات ارائه می ده. هدف، ساخت پلتفرمی است که در هر جایی از جهان، بتواند حس اجتماع و ارتباط معنادار رو ترویج کنه و ماهیت یک شبکه اجتماعی واقعی رو حفظ کنه.
بحث دیگری که در این گفتگو مطرح شد، استدلال سولومون در مورد اینکه چرا نیویورک جای بهتری نسبت به سان فرانسیسکو برای ساختن یک شرکت در حوزه مصرف کننده است؛ جایی که حتی قانون هشدار شبکه های اجتماعی برای پلتفرم های اعتیادآور با جدیت دنبال می شود. این انتخاب مکانی، به نظر می رسد با رویکرد Fizz در ایجاد یک شبکه اجتماعی واقعی و متمرکز بر تجربه کاربری انسانی، همخوانی دارد.
توسعه پلتفرم هایی مانند Fizz نشان دهنده نیاز مبرم کاربران به بازگشت به اصالت در فضای مجازی است. با اولویت دادن به جوامع کوچک و امنیت کاربران، این استارت آپ قصد دارد تعریف جدیدی از تعاملات دیجیتال ارائه دهد که فراتر از لایک ها و فالوورهای سطحی باشد و بر پیوندهای واقعی انسانی تکیه کند.
